ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٥٨٠ - شرح
(٢٠٠٢) ٢- نامه امام (ع) به اهل كوفه، پس از فتح بصره:
وَ جَزَاكُمُ اللَّهُ مِنْ أَهْلِ مِصْرٍ عَنْ أَهْلِ بَيْتِ نَبِيِّكُمْ- أَحْسَنَ مَا يَجْزِي الْعَامِلِينَ بِطَاعَتِهِ- وَ الشَّاكِرِينَ لِنِعْمَتِهِ- فَقَدْ سَمِعْتُمْ وَ أَطَعْتُمْ وَ دُعِيتُمْ فَأَجَبْتُمْ (٥٥٥٤٤- ٥٥٥٢٠)
[ترجمه]
«خداوند به شما كه مردمى شهرنشين هستيد، از ناحيه خاندان پيامبرتان بهترين پاداشى دهد كه به عاملان و مطيعان خود و سپاسگزاران نعمتهايش عطا مىكند، زيرا كه شنيديد و اطاعت كرديد، و دعوت را پاسخ مثبت داديد.»
[شرح]
(٥٥٥٣٧- ٥٥٥١١) گويا خطاب به اهل كوفه است و از اين رو حرف من براى بيان جنس از ضمير منصوب در جزا كم مىباشد و براى آنان از خدا درخواست مىكند كه به آنها به علت يارى كردن از خاندان پيامبر و سپاسگزارى از نعمت وى، بهترين پاداش را عنايت فرمايد.
(٥٥٥٤٤- ٥٥٥٣٨) فقد سمعتم، امر خدا را شنيديد و آن را اطاعت كرديد، و براى يارى دينش دعوت شديد آن را پذيرفتيد. مفعولهاى اين چند فعل حذف شده زيرا منظور ذكر اعمال و كارهاست و توجهى به تعيين مفعول نيست علاوه بر آن از فحواى سخن، مفعول شناخته مىشود كه نداى الهى امام (ع) مىباشد.