فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٣ - اول - سهام ارث برادر و خواهر و أجداد ميت
بخورد، ٨- بچه شير را قى نكند، ٩- دو سال بچه تمام نشده باشد.
شرط اول- شير مرضعه از وطى جائز حاصل شده باشد:
٨- شير مرضعه از وطى جائز كه عبارت از وطى به سبب نكاح يا مِلك يمين يا تحليل و يا آنچه در حكم اينها است، مانند نفوذ منى مرد در فرج حليلهاش بدون وطى حاصل شده باشد و بنابر اقوى وطى به شبهه ملحق به وطى جائز است، پس اگر شير مرضعه از وطى جائز و آنچه ملحق به آن است حاصل نشده باشد، مثلًا از زنا باشد و به بچه ديگر بدهد، آن شير باعث ايجاد محرميّت و حرمت ازدواج نمىشود.
شرط دوم- شير مرضعه بعد از زايمانش باشد:
٩- بنابر اقوى شير مرضعه بايد شير بعد از زايمانش باشد، پس شير قبل از ولادت هرچند بر اثر حمل پيدا شده باشد باعث ايجاد محرميّت و حرمت ازدواج نمىشود.
شرط سوم- بچه از زن زنده شير بخورد:
١٠- چنانچه زنى كه زايمان كرده و شير در پستانش جمع شده فوت نمايد و بعد بچه بيگانهاى از پستان آن زن مرده شير بخورد با آن شير محرميّت و حرمت ازدواج محقق نمىشود، و همچنين اگر مرضعه در اثناء شير دادن فوت كند و نصاب- يعنى مقدارى كه در شرط هفتم ذكر مىشود- در حال فوت او تكميل شود با اين شير محرميّت محقق نمىشود.
شرط چهارم- بچه از پستان مرضعه شير را بمكد:
١١- اگر بچه شير را از پستان با مكيدن نخورد، بلكه شير را در گلوى او بريزند يا بدوشند و به او بخورانند، با آن شير محرميّت و حرمت ازدواج حاصل نمىشود.
شرط پنجم- شير خالص باشد:
١٢- شير، بايد خالص باشد و با چيز ديگر- مانند خون و چرك- مخلوط نباشد؛ مگر آن چيز به قدرى كم باشد كه در شير مستهلك شود.
شرط ششم- شير مربوط به يك شوهر باشد:
١٣- اگر زن از شير يك شوهر چندين بچه را شير بدهد، همه آنان با يكديگر و با