فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٤٨ - دو برادر پدر و مادرى با يك برادر و دو خواهر مادرى
سنّت به معناى اعم:
طلاق سنّت به معناى اعم به لحاظ حكم تكليفى انواعى دارد كه عبارتند از:
١- واجب، ٢- مكروه، ٣- مستحب.
نوع اول- طلاق واجب:
طلاق واجب بر سه قسم است:
اول: طلاق دادن زوج، زوجهاش را كه ظهار كرده يعنى به او گفته باشد تو بر من مثل پشت مادر منى، در اين صورت حاكم شرع سه ماه زوج را مهلت مىدهد، آنگاه واجب است بر او يا زوجه را طلاق دهد يا كفّاره بدهد و با او نزديكى كند.
دوم: طلاق دادن خويشانِ شوهر و خويشانِ زن به اذن زن و شوهر در حالى كه اصلاح ميان زن و شوهر ممكن نباشد، به تفصيلى كه در بخش نكاح صفحات ٢١٠ و ٢٠٩ فقرات (٤٨١ و ٤٨٠ و ٤٧٩) بيان شده است.
سوم: طلاق دادن زنى كه شوهرش صيغه قسم يا نذر يا عهد جارى كرده باشد كه او را طلاق بدهد، البته اين در صورتى است كه طلاق او رحجان داشته باشد، به اين توضيح كه اگر كسى قسم يا نذر و عهد- در صورت رجحان- انجام دهد كه با عيال خود مواقعه نكند، در اين صورت حاكم شرع او را چهار ماه مهلت مىدهد آنگاه بر او واجب است يا او را طلاق بدهد يا كفّاره بدهد و با او مواقعه كند.
نوع دوم- طلاق مكروه:
طلاق مكروه بر دو قسم است:
اول: طلاق دادن شوهر زن خود را در حالى كه ميان ايشان التيام باشد، كه در حديث وارد شده كه «خدايتعالى طلاق را دشمن مىدارد».
دوم: طلاق دادن شوهرِ بيمار، زن خود را به قصد اضرار و ارث نبردن.
نوع سوم- طلاق مستحب:
طلاق مستحب در حالتى است كه شوهر مثلًا بتوسط اعتياد يا زندان يا بيمارى و مانند اينها مبتلى شده باشد و بترسد كه از عهده حقوق زن نتواند بيرون آيد.