فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٥ - اجتماع فروض ششگانه با يكديگر
است كه با نام خداىتعالى ياد شود، اما قسمى كه با نام رسول خدا صلى الله عليه و آله و يا نام ائمه اطهار عليهم السلام و ديگر نفوس مقدّسه و يا بهقرآن مجيد و يا كعبه مكرمه و يا ديگر اماكن مقدّسه ياد شود، منعقد نمىشود و واجب الوفاء نمىباشد و تخلف از آن نيز كفاره ندارد.
١١- قسم به طلاق منعقد نمىشود، يعنى اگر كسى بگويد چنانچه سيگار بكشم يا فلان جزءقرآن را نخوانم همسرم طالق باشد، هيچ اثرى ندارد و تخلف از آن گناه نيست و موجب كفاره نمىشود.
١٢- قسم به بيزارى از رسول خدا صلى الله عليه و آله يا از دين ايشان و يا از ائمه عليهم السلام منعقد نمىشود؛ و چنانچه كسى بگويد اگر فلان كار را انجام دهم از خدا بيزار باشم و يا اگر اينكار را انجام ندهم از دين اسلام بيزار باشم، شكستن آن گناه نيست و كفاره هم ندارد.
بلى، اينگونه قسم خوردن خود عملى است حرام چه اينكه راست باشد يا دروغ و چه آن را بشكند يا نه؛ بلكه احوط آن است به ده مسكين هر كدام يك مدّ طعام به عنوان كفاره بدهد و از خداىتعالى طلب مغفرت كند.
١٣- اگر كسى بگويد فلان كار را انجام ندهم يهودى يا نصرانى باشم، اين قسم منعقد نمىشود.
سوم- با لفظ صورت گيرد:
١٤- قسم را با زبان ياد كنند، بنابراين قسم با نوشتن يا گذراندن از قلب منعقد نمىشود و ظاهراً شرط نيست كه سوگند با زبان عربى انجام شود، بلكه با هر لفظى منعقد مىشود.
چهارم- ياد كننده قسم، قسم خود را مشروط به مشيت الهى نكند:
١٥- ياد كننده قسم اگر قسم خود را به مشيت- خواست- خداىتعالى مشروط كند، مثلًا بگويد «و اللَّهِ اين كار را خواهم كرد إن شاء اللّه» و منظورش از اين شرط صِرف تبرك جستن نباشد، بلكه به راستى كار خود را مشروط به خواست خدا كند، اين قسم منعقد نمىشود حتى در جائيكه مورد قسم انجام واجب يا ترك حرام باشد.