فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٢٣ - يك پسر و يك دختر از يك پسر با يك پسر و دو دختر از پسر ديگر
شير دادن از شوهر خود مزد نگيرد و خوب است كه شوهر مزد بدهد و اگر مادر بخواهد بيشتر از دايه مزد بگيرد، شوهر مىتواند بچه را از او گرفته و به دايه بدهد و در اين صورت بنابر احوط حق حضانت كه حق ثابت براى مادر است ساقط نمىگردد.
٣٦- بر مادر واجب نيست كه به طور مجانى يا با دريافت مزد كودك خود را شير دهد، ولى در صورتى كه راه تغذيه منحصر به شير مادر باشد و امكان استفاده از شير غير مادر وجود نداشته باشد و يا موجب ضرر و زيان براى كودك مىشود بر مادر واجب است خودش او را شير دهد.
٣٧- در فرضى كه مادر براى شير دادن بچه خود مطالبه مزد نمايد، چنانچه خود بچه مالدار باشد مزد آن بر خود اوست و گرنه بر پدر و در رتبه بعد با جدّ پدرى كودك است، ولى اگر آنان قدرت ندارند يا در قيد حيات نباشند، بر مادر واجب است بطور مجانى بچه خود را شير بدهد يا زن شيردهى براى او بگيرد و از مال خود مزدش را بدهد و يا اگر براى كودك زيان ندارد از راههاى ديگر- مانند شير حيوان حلال گوشت و شير خشك- او را تغذيه نمايد.
٣٨- مدت شير دادن كامل دو سال تمام است و بيست و يك ماه هم كافى است.
و احوط رعايت اين مدت است و كمتر از آن در حق بچه ظلم است؛ مگر اينكه مقدور نباشد و زياده از دو سال نيز جائز است اما زيادتى اجرت ندارد.
٣٩- مستحب است مؤمنين مانع شوند كه زنانشان به هر بچهاى شير بدهند، زيرا ممكن است از روى فراموشى دو نفر محرم با يكديگر ازدواج نمايند.
٤٠- هرگاه پدر مدعى شود كسى مجانى بچه را شير مىدهد و مادر منكر شود و بينه بر ادّعاء خود نداشته باشند، قولِ مادر مقدم مىباشد.
صفات دايه:
٤١- مستحب است بچه از شير مادر خود تغذيه شود مگر دايه از جهاتى- نظير شرافت، پاكدامنى، پاكيزكى شير و ...- از مادر بهتر باشد.
٤٢- مستحب است دايهاى كه براى طفل مىگيرند، دوازده امامى، داراى عقل