فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢١ - دوم - قتل عمد به ناحق
و بعد از ماه قضاء نمايد و در قضاء رمضان روزهايى كه به علت حيض و مرض از او فوت شده تعجيل نمايد، يعنى از روى مسامحه امروز و فردا نكند.
٤٣- اگر كسى نذر كند روز عيد فطر و قربان روزه بگيرد يا كسى كه در منى باشد نذر كند ايام تشريق- يازدهم، دوازدهم و سيزدهم ذىالحجه- را روزه بگيرد، نذرش صحيح نيست و همچنين اگر زن نذر كند ايام حيض يا نفاس روزه بگيرد يا مسافر نذر كند ماه رمضان را در سفر روزه بگيرد نذرش صحيح نمىباشد.
٤٤- اگر شخصى نذر كند زمانى روزه بدارد، بايد پنجاه روز روزه بگيرد؛ مگر قصدش كمتر يا زيادتر از پنجاه روز باشد و اگر نذر كند حينى روزه بگيرد، بايد شش ماه روزه بگيرد؛ ولى تقيّد به اين دو مدت واجب نيست، بلكه چنانچه مقدارى روزه بگيرد كه عرفاً بگويند زمانى روزه گرفته كافى است.
٤٥- اگر شخصى نذر كند كه به زيارت يكى از ائمه عليهم السلام يا مزار يكى از صُلَحا برود در وفاء به اين نذر صرف حضور و اداء سلام بر مزور كافى است و چنانچه در ضمن نذر غسل زيارت امام معصوم عليه السلام و نماز آن را ذكر نكرده باشد ظاهراً انجام اين دو، واجب نمىباشد.
٤٦- اگر كسى نذر كرده باشد امام معيّنى را زيارت كند، چنانچه زيارت امام ديگر نمايد، وفاء به نذر ننموده است هرچند زيارتش افضل از زيارت امام مورد نذر باشد و اگر به واسطه عذر نتواند امام مورد نذر را زيارت كند، چيزى بر او واجب نيست؛ و چنانچه در نذر مدتى را معين كرده باشد بايد در همان مدت زيارت را انجام دهد، پس اگر در آن مدت عمداً انجام ندهد، نذر خود را شكسته است و بايد كفاره بدهد و بنابر اقوى قضاء آن واجب نيست.
٤٧- اگر كسى نذر كند كه پياده به حج يا به زيارت حضرت امام حسين عليه السلام برود در صورتى كه قدرت داشته باشد و بر او ضرر نداشته باشد نذرش منعقد مىشود، و اگر با قدرت بر پيادهروى، سواره مورد نذر را انجام دهد در صورتى كه نذر مطلق و بدون تعيين وقت باشد واجب است دوباره آن را پياده انجام دهد و اگر وقتى را معين كرده