فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢١٥ - يك پسر و يك دختر از يك پسر با يك پسر و يك دختر از پسر ديگر
دوم- الحاق مولود به زوج: ٥
- بچهاى كه از زوجه متولّد شده با وجود چند شرط ملحق به همسر اوست:
اول: مواقعه با انزال يا انزال در فرج يا در حوالى آن يا دخول منى مرد در فرج به نحوى صورت گرفته باشد.
دوم: گذشت شش ماه يا زيادتر از انجام عملى كه در بند اوّل بيان شد، تا زمان تولد بچه.
سوم: تجاوز از اقصى- دورترين- مدت حمل نكرده باشد و ارجح اقصى مدت حمل، نُه ماه و چند روز است و بنابر قولى ده ماه.
٦- اگر شوهر اصلًا با زوجه مواقعه نكرده باشد و يا انزال در فرج يا حوالى آن بطورى كه محتمل جذب منى باشد صورت نگرفته باشد، و منى هم بنحوى از انحاء داخل فرج زوجه نشده باشد در عين حال ولدى تولد يافته باشد، اين ولد ملحق به آن زوج قطعاً نيست و بر زوج واجب است او را از خود نفى كند و همچنين اگر با زن مواقعه نموده و انزال هم كرده باشد و زوجه بچه زنده كامل بزايد، ولى از زمان مواقعه و مانند آن تا زمان ولادت كمتر از شش ماه يا زيادتر از اقصىالحمل باشد، مثلًا زمان غائب شدن شوهر تا زمان تولد نوزاد زيادتر از ده ماه باشد، بچه ملحق به آن زوج نمىباشد.[١]
٧- هرگاه شروطى كه در فقره (٥) گفته شد تحقق يابد، بچه ملحق به زوج مىباشد و جائز نيست زوج او را از خود نفى كند، هرچند مادر آن بچه را بطور فجور- يعنى بدون عقد شرعى- وطى كرده باشد.
٨- اگر زوج فرزندى را كه از همسرش متولد شده از خود نفى كند در صورتى كه عقدشان دائم باشد، بچه نفى نمىشود مگر با لعان و در صورتى كه عقدشان موقّت باشد و بشود بچه را به شوهر ملحق نمود، در اين فرض هرچند جائز نيست شوهر بچه را از
[١] - راجع به تشخيص الحاق بچه به پدر، توضيحى در پاورقى صفحه ١٧٠، ذكر شده است.