فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٠٠ - اول - متوافقان به معناى أخص
صيغه عقد دائم و عقد موقّت
١٠- يكى از شروط ازدواج دائم و موقّت خواندن صيغه است و تنها راضى بودن زن و مرد به ازدواج كافى نيست.
صيغه عقد دائم:
١١- هر يك از لفظ إنكاح[١] و تزويج متعدى به دو مفعولند؛ و گاهى لفظ إنكاح به توسط «لام» و «مِن» و لفظ تزويج به توسط «باء» و «مِن» هم متعدى به دو مفعول مىشوند، پس گفته مىشود:
«أَنْكَحْتُ وَ زَوَّجْتُ زَيْداً هِنْداً» يا «أَنْكَحْتُ هِنْداً لِزَيْدٍ» يا «أَنْكَحْتُ هِنْداً مِن زَيْدٍ» يا «زَوَّجْتُ هِنْداً مِن زَيْدٍ» يا «زَوَّجْتُ هِنْداً بزَيْدٍ».
و اين دو لفظ با غير اينها نيز متعدى مىشوند؛ ولى آنها مشهور و مأنوس نمىباشند.
١٢- اولى آن است كه در صيغه عقد دائم، زوج مفعول اوّل و زوجه مفعول دوم قرار داده شود.
[١] - نَكَحَ نِكاحاً وَ نَكاحاً المرأة: تَزَوَّجَها( المنجد) و نَكَحْتُ به معناى عَقَدْتُ كه احداث علقه و ارتباط مىباشد نيز آمده است.