فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٤٨ - يكى از و الدين با دو پسر و سه دختر
١٩٧- رفتن به مجالسى كه به جهت لهو و لعب برپا شده است جائز نيست، اگرچه انسان علم داشته باشد مرتكب حرام نخواهد شد. ١٩٨- اگر شخصى ندانسته به مجلسى كه حرام است برود چنانچه قدرت داشته باشد واجب است كه برخيزد و مجلس را ترك كند و اگر ترك كردن آن مجلس دشوار باشد نشستن در آنجا گناه ندارد.
١٩٩- اگر دو نفر در يك وقت كسى را به عروسى خبر كنند به خانه آن كسى برود كه به خانه او نزديكتر است.
٢٠٠- جائز است خوردن آنچه در عروسى نثار مىكنند با اذن صاحب آن هرچند به شاهد حال رخصت او معلوم باشد.
٢٠١- جائز است نثار را با اذن صاحبش يا بعد از اعراض او تملك كنند و كسى كه بر مىدارد مالك آن مىشود و جائز نيست كه صاحبش به آن رجوع كند، هرچند عين آن موجود باشد و لكن بر فرض رجوع احوط مراعات احتياط است براى بردارنده و صاحب آن.
٢٠٢- رقصيدن مرد به طور كلّى جائز نيست خواه رقصهاى محلّى باشد و خواه رقص چوب زنى و يا هر رقص ديگر، در مولودىها باشد يا در مجلس عقد و عروسى، بدون فرق بين اينكه به طور دسته جمعى برقصند يا فردى، با ساز و ... باشد يا بدون آنها، و رقصيدن زن براى غير همسر خود در تمام موارد مذكوره مانند رقصيدن مرد است يعنى جائز نمىباشد چه بينندهاى نامحرم در كار باشد يا نه.
٢٠٣- خانمها مىتوانند در مجلس عروسى آواز بخوانند البته در صورتى كه نامحرم صداى آنان را نشنود.
٢٠٤- دست زدن در مجالس جشن عروسى و غيره هرچند همراه با طشت زدن و مانند آن باشد مانعى ندارد.
٢٠٥- نشستن در تالارها و مجالس عروسى چناچه جهت حرامى در كار نباشد، مانعى ندارد.