فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١١٣ - ب - فريضه بر بيش از يك فرقه منكسر باشد
صيغه را به عربى صحيح بخوانند، چنانچه ممكن باشد بنابر احتياط واجب بايد كسى را كه مىتواند صيغه را به عربى صحيح بخواند وكيل كنند و اگر وكيل گرفتن ممكن نباشد خودشان مىتوانند صيغه را به غير عربى بخوانند، به شرطى كه در ايجاب و قبول، لفظى بگويند كه معناى «زَوَّجْتُ» و «أَنْكَحْتُ» و «قَبِلْتُ» باشد.
سوم- بنابر احتياط ماضويّة:
٣٦- احوط آن است كه عقد به لفظ ماضى خوانده شود؛ اگرچه اقوى اكتفاء به لفظ مستقبل و جمله خبريه است، مانند آنكه بگويد: «ازَوِّجُكَ نَفْسي»، يا آنكه بگويد:
«أَنَا مُزَوِّجُكَ فُلانَةً».
چهارم- ايجاب عقد دائم با لفظ «انكحت» و «زوّجت» باشد: ٣٧
- بنابر احتياط واجب در عقد دائم ايجاب با لفظ «أَنْكَحْتُ» و «زَوَّجْتُ» باشد و در نكاح دائم با لفظ «مَتَّعْتُ» صيغه خوانده نمىشود؛ مگر قرينه در كار باشد و دلالت كند كه مقصود زوجين از لفظ «مَتَّعْتُ» نكاح دائم است.
پنجم- قبول به لفظ «قبلت» باشد:
٣٨- بنابر احتياط قبول با لفظ «قَبِلْتُ» گفته شود؛ ولى بعيد نيست با لفظ «رَضيتُ» هم كافى باشد.
٣٩- لازم نيست در صيغه قبول متعلقات آن ذكر شود، مثلًا طرف مقابل ايجاب بگويد: «قَبِلْتُ النِّكاحَ لِنَفْسي يا لِمُوَكِّلي بِالْمَهْرِ الْمَعْلُومِ» بلكه اگر تنها بگويد:
«قَبِلْتُ» كافى است.
٤٠- بنابر اقوى قبول به لفظ امر- نظير اينكه داماد بطور امر به پدر زوجه بگويد:
«زَوِّجْني فُلْانَةً» و او در جواب بگويد: «زَوَّجْتُكَها»- كافى است؛ هرچند خلاف احتياط است.
٤١- بنابر اقوى جائز است شخص گنگ- كسى كه قادر بر گفتن لفظ نيست- در ايجاب و قبول عقد ازدواج با قصد انشاء به اشاره اكتفاء نمايد، هرچند بتواند براى خواندن صيغه عقد كسى را وكيل كند.