فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٦ - والدين با يك دختر
٦- عَزل[١] در زن حرّ- يعنى آزاد- چه زن دائمى باشد يا موقت.
٢٢٦- عزل در صورتى كه زوجه به زوج اذن دهد يا شوهر در عقد شرط نموده باشد يا در دُبر و يا حال اضطرار بدون ضرر باشد مكروه نيست و كراهت عزل در عجوزه و عقيمه و سليطه يعنى زن بد زبان و بذية يعنى زنى كه هرچه بگويد و بشنود باكش نباشد و زنى كه بچه خود را شير نمىدهد، خفيف مىباشد؛ و اقوى اين است كه در عزل ديه نطفه بر مرد نيست، هرچند بگوئيم اين كار بر مرد حرام است. اما عزل زن بمعنى منع او از انزال در فرجش بدون رضاى زوج حرام است، ولى ظاهراً پرداخت ديه نطفه كه ده دينار است بر زوجه واجب نمىباشد.
٢٢٧- وطى در دُبر زن مانند وطى در قُبل اوست در وجوب غسل و عدّه و استقرار مهر و بطلان روزه و ثبوت حدّ زنا اگر اجنبيه باشد و ثبوت مهرالمثل اگر وطى به شبهه باشد؛ البته از لحاظ حكم تكليفى به گونهاى است كه در بند سى و دوم از فقره (٢٢٢)، ضمن تيتر «دسته چهارم- مجامعت مكروه» بيان گريده است.
٢٢٨- وطى با دخول حَشَفه يا به مقدار آن- در صورتى كه آلت تناسلى بريده شده باشد- محقق مىشود، و وطى باعث آن است كه دختر و مادر موطوئه بر واطى حرام شوند و باعث ترتب ساير احكام مصاهره كه متعلق بر دخول است مىباشد؛ بلى، زن سه طلاقه با اين مقدار دخول محلِّل بر شوهرى كه طلاقش داده، حلال نمىشود؛ همچنانكه بنابر اقوى در وطى محلّل به قُبل بدون انزال زن بر طلاق دهنده حلال نمىشود و همچنين بنابر اقوى دخول حشفه يا مقدار آن در وطى واجب هر چهار ماه يك مرتبه و رجوع در ايلاء كافى نمىباشد.
٢٢٩- اگر شوهر بر ترك وطى زن خود در زمان يا مكان معين قسم بخورد با وطى در آن زمان يا در آن مكان در دُبر او حنث حاصل مىشود و بايد كفاره بدهد مگر انصراف در كار باشد كه مراد به وطى، وطى قُبل است مثلًا غرضش از ترك وطى عدم انعقاد نطفه بوده است.
[١] - عزل به معنى اخراج آلت تناسلى وقت انزال و افراغ منى در خارج فرج.