فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١١٩ - ششم - قاعده در مناسخات
٦٩- هرگاه مجرى عقد صيغه را طورى غلط بخواند كه معنايش عوض شود ولو يك حرف آن باشد، مثلًا بجاى «زَوَّجْتُكَ» بگويد: «جَوَّزْتُكَ»، يا اعراب كلمات را درست نخواند عقد باطل است و بايد عقد دوباره بطور صحيح خوانده شود؛ اما اگر متعلقات صيغه را غلط بخواند اشكال ندارد.
دوم- قصد معنى كند:
٧٠- كسى كه صيغه عقد را جارى مىسازد بايد قصد معناى الفاظ عقد كند و الّا عقد خوانده شده، باطل مىباشد.
سوم- قصد انشاء كند:
انشاء يعنى بوجود آوردن چيزى كه تا كنون نبوده و در انجام آن لحاظ زمان گذشته، حال و آينده ننمايد.
٧١- در عقد ازدواج لفظ «زَوَّجْتُ» و «أَنْكَحْتُ» و «قَبِلْتُ» بايد با قصد انشاء- بدون قيد زمان گذشته، حال، آينده- انجام شود يعنى نبايد طرفين عقد، قصد كنند كه اين كار قبلًا شده يا الان يا در آينده انجام مىشود، پس زوج و زوجهاى كه قصد ازدواج با يكديگر دارند اگر خودشان بخواهند صيغه را بخوانند بايد زوجه با گفتن «زَوَّجْتُكَ نَفْسي» قصد همسرى آن زوج را بدون تقييد به زمان بنمايد و زوج نيز با گفتن «قَبِلْتُ التَّزْويجَ» قصد همسرى آن زوجه را بدون تقييد به زمان براى خودش قبول كند؛ و همچنين اگر زوج و زوجه وكيل بگيرند كه صيغه را بين آنان جارى نمايند بايد وكيل زوجه با گفتن «زَوَّجْتُ مُوَكِّلَتي» و وكيل زوج با گفتن «قَبِلْتُ التَّزْويجَ لِمُوَكِّلي» قصدشان اين باشد كه زوج و زوجهاى كه به وكالت براى آنها عقد مىخوانند علقه همسرى را بين آنها بدون لحاظ زمان ايجاد مىنمايند.
چهارم- عاقل باشد:
٧٢- كسى كه صيغه عقد را مىخواند بايد عاقل باشد و بهتر است بالغ باشد چه براى خودش بخواند، يا از طرف ديگرى وكيل شده باشد.
٧٣- اگر نابالغ، عارف به عربيّت باشد و با وجود سائر شرائط با قصد انشاء، صيغه