فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢١٦ - يك پسر و دو دختر از يك پسر با يك پسر و دو دختر از پسر ديگر
خود نفى كند، لكن هرگاه نفى كند ظاهراً بدون لعان هم بچه از او نفى مىشود و اگر زوجه مدعى باشد كه بچه مال شوهر است يا بچه بعد از بلوغ دعواى نسب كند و زوج مدّعى باشد ولد مال او نيست ادّعائش با قسم پذيرفته مىشود.
٩- جائز نيست نفى ولد متولد از همسر دائم به جهت عَزل، پس اگر شوهرى كه عزل كرده، ولد را از خود نفى كند ولد از او نفى نمىشود مگر با لعان.
١٠- هرگاه زوجهاى را شخص اجنبى به گمان اينكه زوجه اوست وطى كند و آن زوجه حامله و بچه بزايد آن بچه ملحق به واطى مىباشد به سه شرط:
اول: اينكه از هنگام وطى تا ولادت آن بچه شش ماه و بيشتر گذشته باشد و متجاوز از اقصىالحمل نباشد.
دوم: اينكه آن زن همبستر شوهرش نباشد- مثلًا شوهرش غائب باشد- بطورى كه تولد از واطى امكان داشته باشد.
سوم: اينكه زوجه را شخص اجنبى ديگرى به گمان اينكه زوجه اوست وطى نكرده باشد به طورى كه الحاق بچه به او هم ممكن باشد.
١١- هرگاه زن و شوهر در مجامعتى كه موجب الحاق يا عدم الحاق بچه است اختلاف كنند و زن مدعى وطى و مرد منكر آن باشد يا زوجين در اصل ولادت بچه اختلاف كنند و مرد- به يكى از اين دو علّت- فرزند را از خود نفى كند و زن مدعى باشد كه بچه از اوست، قولِ مرد با قسم مقدم است.
١٢- هرگاه زوجين در مجامعت و ولادت متفق باشند و در مدت حمل اختلاف نمايند و زوج مدعى باشد ولادت كمتر از شش ماه يا متجاوز از اقصىالحمل صورت گرفته و زوجه عكس آن را مدعى باشد، قولِ زوجه با قسم مقدم است و بچه به شوهر ملحق مىگردد و از او نفى نمىشود، مگر با لعان.
١٣- اگر زوج پس از نزديكى با همسرش او را طلاق بدهد و زوجه پس از انقضاء عده شوهر ديگرى اختيار نموده و بچه بياورد، چنانچه فاصله وطى شوهر بعدى با او تا زمان تولد بچه كمتر از شش ماه باشد و از وطى شوهر قبلى با او تا تولد بچه بيش از شش