فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٥ - ششم - كمبود فريضه از سهام مفروضه
٦٤- اگر شخصى نذر كند كه ركوع و سجود انجام دهد، ركوع و سجود به تنهايى بر او واجب مىشوند.
٦٥- اگر شخصى نذر كند مسجد برود، فقط رفتن به مسجد واجب مىباشد و اقرب آن است كه اين نذر نماز و عبادت ديگر را واجب نمىكند.
٦٦- اگر شخصى نذر كند كه به بيت اللّه الحرام برود، ولى نه حاجى باشد و نه معتمر، چنانچه حج يا عمره بر او واجب باشد وقتى در بيت اللّه الحرام حضور يافت نذرش باطل مىباشد.
٦٧- اگر شخصى در نذر بگويد وقتى بيت اللّه الحرام رفتم متعلق نذرم را معيّن مىكنم، همين لازم مىشود و الّا نذرش باطل مىباشد؛ چون رفتن خود به خود طاعت نيست.
٦٨- اگر شخصى نذر كند نماز را در جوانب مسجدالحرام بخواند كافى نيست نماز را در مسجدالحرام بخواند، بلكه واجب است در خانههاى بسيار نزديك به مسجدالحرام بخواند؛ مگر در نيّت غير اينها را معيّن كرده باشد.
٦٩- اگر شخصى نذر كند تا وقت معيّن كارى را ترك كند، بعد از گذشتن آن وقت مىتواند آن كار را انجام دهد، و چنانچه پيش از گذشتن وقت از روى فراموشى يا ناچارى و يا اشتباه آن را انجام دهد دو صورت دارد:
الف- اگر مقصود نذر كننده اين باشد كه تا آن وقت معيّن اگر آن عمل را يك بار مرتكب شود ارتكابش در بار دوم نيز بر او حرام باشد و اگر بار دوم مرتكب شود ارتكابش در بار سوّم نيز بر او حرام باشد و ...، چنين نذرى را اگر دو يا چند بار از روى اختيار مخالفت كند، بايد براى هر دفعه كفاره بدهد؛ ولى اگر مرتبه اول از روى فراموشى يا ناچارى و يا اشتباه آن را انجام دهد براى اين مرتبه كفاره نمىباشد.
ب- اگر مقصودش اين بوده كه صرف الوجود آن كار بر او حرام باشد نه هر دفعه جدا جدا، يا شك كند كه قصدش چگونه بوده است، در چنين نذرى اگر آن عمل را يك يا چند بار از روى اختيار مرتكب شود، فقط براى بار اول بايد كفاره بدهد و ارتكابش در