فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧ - امور ملحق به حجب
نمايد و در اين صورت بايد كفاره بدهد؛ و اگر نذرش روزه يا نماز بوده، بنابر اقوى واجب است آنها را قضاء نمايد؛ و اما اگر غير اين دو بوده قضائش واجب نيست؛ هرچند احوط است.
٧٦- شكستن نذر غير موقت به اين است كه در تمام عمر به نذر عمل نكند، يعنى اگر نذرش براى انجام كارى بوده است، آن كار را در طول عمر انجام ندهد؛ و جائز است آن را تأخير بيندازد تا زمانى كه گمان به مرگ پيدا كند كه در اين هنگام زمان وفاى به نذر تنگ مىشود، پس شكستن چنين نذرى به اين است كه در همه عمر آن را انجام ندهد.
و اگر نذرش براى ترك عملى بوده در مدّت عمر يكبار آن را مرتكب شود همين كه يكبار مرتكب شود هم نذرش شكسته مىشود و هم نذرش منحل مىشود؛ مگر نذر ترك جميع افراد بطور استغراق باشد- همچنانى كه در بند «الف» فقره (٦٩) بيان گرديد، كه در اين فرض به تكرر افراد حنث و كفّاره مكرر مىشود.
٧٧- شكستن نذر در صورتى موجب پرداخت كفاره مىشود كه ناذر با عمد و اختيار به نذر عمل نكند، پس اگر ترك عملى را نذر كرده باشد و از روى فراموشى يا جهل يا ناچارى يا اجبار و اكراه آن را انجام بدهد، مخالفت با نذر محسوب نمىشود و چيزى بر ذمهاش نمىآيد و ظاهراً نذرش هم منحل نشده و هرگاه فراموشى و جهل و اضطرار و اجبار از ناذر رفع شود، بايد از انجام كارى كه ترك آن را نذر كرده خوددارى ورزد مگر اينكه بعد از تمام شدن وقت نذر عذرش برطرف شود.
٧٨- اگر نذر كند در صورتى كه مريضم شفا يافت يا مسافرم برگردد، مثلًا يك روز روزه بگيرم و بعد خبردار شود كه مريضش قبل از نذر او شفا يافته بوده يا مسافرش برگشته بوده آن نذر لازم الوفاء نيست.
٧٩- اگر ناذر براى تخلف از نذر خود كفاره معيّن كند، مثلًا بگويد براى خدا باد بر من كه اگر سيگار بكشم صد تومان صدقه بدهم، در صورت تخلف بايد همان مقدار كه معيّن نموده بپردازد و كفاره ديگر بر او واجب نيست.