فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٨ - مرتد واقسام آن
جاهاى ديگر هيچ مزيت و رجحانى ندارد، بنابر اقوى نذرش صحيح است البتّه در صورتى كه متعلّق نذر اصل عمل واجب يا مستحب باشد، مثلًا نذر كند روزه رمضان يا نافله شب را در فلان شهر كه هيچ مزيتى ندارند انجام دهد؛ ولى اگر نذر به اصل نماز و روزه تعلق نگرفته باشد، بلكه به انجام آن در مكانى كه رجحان ندارد تعلق گرفته باشد، ظاهراً نذر منعقد نمىشود؛ مگر آن مكان پس از انعقاد نذر رجحان پيدا كند و ناذر هم در وقت نذر بداند كه آن مكان رجحان پيدا مىكند، مثلًا از جمعيت و ازدحام خالى مىگردد و باعث خضوع در انجام عمل مىشود. ٢٦- اگر كسى بطور مطلق يعنى بدون تعيين وقت و مقدار، نذر كرده باشد روزه بگيرد- مثلًا بگويد چنانچه مريض من معالجه شود، براى خدا بر من است كه روزه بگيرم- كافى است يك روز روزه بگيرد.
٢٧- اگر كسى نمازى بدون تعيين مقدار و خصوصيّات نذر كند، بعيد نيست كه خواندن يك ركعت وَتْر هم كافى باشد؛ مگر آنكه مقصودش غير نافلههاى يوميه بوده باشد، كه در اين صورت بايد يك نماز دو ركعتى بخواند؛ بلى، در كفايت يك ركعت يا دو ركعت نماز احتياط محل تامّل است.
٢٨- اگر شخصى صدقهاى را نذر كرده و جنس و مقدارش را معلوم نكرده باشد، دادن كمترين چيزى كه عنوان صدقه بر آن صادق باشد كافى است.
٢٩- اگر شخصى نذر كرده باشد كه يك عمل قُربى انجام دهد، انجام هر عملى كه قصد قربت در آن شرط است- حتى يك ركعت نماز وتر يا يك روز روزه و ...- كافى است.
٣٠- اگر كسى نذر كند مثلًا ده روز روزه بگيرد، چنانچه مقيد كند به اينكه پشت سر هم باشند و يا جدا جدا همان متعيّن است؛ ولى اگر تعيين نكند مخير است بين آن دو، و نيز اگر نذر كند يك سال روزه بگيرد، ظاهراً كافى است دوازده ماه روزه بگيرد هرچند پشت سر هم نباشند، و همچنين اگر نذر كرده باشد يك ماه روزه بگيرد ظاهراً كافى است سى روز روزه بگيرد هرچند متصل بهم نباشند، همچنانكه كافى است روزه بين دو