فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٦ - * سيزدهم - ميراث ذى سببين *
٢٧- كسى كه در كشور غير اسلامى اقامت دارد، جائز است با كفار بر اساس منش انسانى معاشرت داشته باشد و نيز ازدواج موقت با زنان كافر اهل كتاب جائز است و مىتواند براى كفار به شكل اجاره، وكالت و امثال آن كار كند، به شرط آنكه مستلزم انجام حرام يا موجب ضررى براى خود يا ساير مسلمانان و يا كشورهاى اسلامى نباشد.
٢٨- كسى كه در كشور غير اسلامى اقامت دارد، واجب است در حدّ قدرت و توان از اسلام و تهاجمات وارده بر آن با مراعات شرائط و مراتب امر به معروف و نهى از منكر دفاع نمايد؛ همچنين واجب است با مراعات شرائط زير كفار را به اسلام دعوت نمايد:
اول: حكومت اسلامى به خاطر مصالح مهمترى دعوت و تبليغ به اسلام را در بلاد كفر موقتاً ممنوع نكرده باشد.
دوم: صلاحيت و اهليت و نيز قدرت تبليغ اسلام در مناطق كفر را داشته باشد.
سوم: مفسده مهمى پيش نيايد.
٢٩- چنانچه تبليغ اسلام مستلزم دادنقرآن به دست كفّار باشد در صورتى كه بىحرمتى و هتك در بين نباشد مانعى ندارد.
٣٠- معاشرت سالم با كفّارى كه در حال جنگ با مسلمانان نيستند و ايجاد رابطههاى فرهنگى، سياسى، تجارى و اقتصادى با آنها از طرف دولت اسلامى يا اشخاص در صورتى كه خوف تقويت كفر و ترويج فساد و انحراف فكرى يا عملى و ايجاد سلطه از ناحيه آنان بر مسلمانان نباشند، اشكال ندارد.
٣١- معاشرت و رابطه با غير مسلمانان نيز بايد مطابق با مقررات اسلام تنظيم گردد؛ بنابراين بايد از كارهايى همچون تخلف از قرارداد و وعدهها، غشّ در معامله، كم فروشى، خيانت در امانت، اجحاف و نظاير آن خوددارى شود.
٣٢- كليه تعهدات و قراردادهاى منعقده بين اشخاص و حتى بين دولتها يا ميان آنها و اشخاص بايد محترم شمرده شود و نقض يكطرفه آنها بدون مجوز شرعى و نيز اعمال مكر و خدعه جائز نيست، همچنين كليه تعهدات دولت اسلامى با دولتهاى كافر غير حربى كه در جهت مصلحت اسلام و مسلمانان منعقد شده باشد، محترم خواهد بود؛