فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣ - پنجم - لعان
جاى اصلش صدقه بدهد و اگر اتلاف اختيارى و عمدى بوده، بنابر اقوى كفاره هم بپردازد.
٥٢- اگر كسى نذر كند به شخص معيّنى صدقه دهد، بايد صدقه را به او بدهد و آن شخص نمىتواند ذمّه صاحب نذر را برىء كند و به فرضى هم كه ابراء كند، ذمّه نذر كننده برىء نمىشود، لكن قبول صدقه بر آن شخص واجب نيست، بنابراين اگر آن شخص معين صدقه را قبول نكند، ظاهراً نذر منحل نمىشود تا پايان مدتى كه ناذر براى نذرش معيّن كرده و اگر ناذر وقت معيّن نكرده باشد در صورتى نذر منحل مىشود كه به طور دائم آن شخص قبول نكند، در نتيجه اگر روزى در مدتى كه براى نذر معيّن شده يا خارج آن مدت از امتناعش برگردد، دادن آن صدقه به او واجب است؛ بلى، اگر مال معيّنى را نذر كرده باشد به كسى صدقه بدهد و منذورٌله از قبول آن امتناع ورزد بر ناذر جائز است عين را تلف كند، بنابراين اگر منذورٌله از امتناعش برگردد ناذر ضامن نيست و كفاره هم بعهدهاش نمىآيد.
٥٣- اگر كسى نذر كند مال معيّنى به عنوان صدقه مال فلان شخص باشد يعنى بنحو نذر نتيجه و در اين فرض اگر منذورٌله قبل از آنكه صدقه را دريافت نمايد از دنيا برود، بنابر اقوى وارث او قائم مقامش مىباشد.
٥٤- اگر كسى مالى را نذر كند، چنانچه قبل از وفاء به آن نذر از دنيا برود، آنچه را كه نذر كرده است مانند سائر واجبات مالى از اصل مال وى برداشته مىشود نه از ثلث آن.
٥٥- اگر كسى چيزى را براى يكى از مشاهد مشرفه نذر كند بايد آن را در چيزى كه به نفع آن مشهد است از قبيل تعمير، روشنايى، فرش، بوى خوش و خدّام آن خرج كند و احوط است از اين گونه مواردى كه ذكر شد تجاوز نكند.
٥٦- اگر كسى چيزى را نذر يكى از ائمه عليهم السلام يا بعضى از اولادشان نمايد چنانچه مصرف معينى را قصد كرده يا منصرف به مصرف معيّنى باشد، بايد به همان مصرف برساند و اگر مصرف معيّنى را قصد نكرده و انصراف هم در كار نباشد، ظاهراً جائز