شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٩١ - فصل سوّم در ذكر فضايل «صمت» و عيوب «هَذَر» از طريق نقل

و آثار آنها بود.

و امّا در خصوص سخنان لغو بيهوده و كلمات زشت ناشايسته نيز بايد دانست كه آنها بسيار مضرّ به حال روح است، و نفس را از صفا و صلاح و سلامت و وقار و طمأنينه و سكونت ساقط مى‌كند، و جِلافت و كدورت و قساوت و غفلت و ادبار آورد، و ذكر خدا را از نظر بيندازد، و حلاوت عبادت و ذكر اللَّه را از ذائقه روح ببرد، و ايمان را ضعيف و ناچيز كند، و دل را بميراند، و لغزش و خطا از آن زياد شود، و پشيمانى بسيار بار آورد، و كدورت بين دوستان و دشمنى بين مردم ايجاد كند، و مردم را به انسان بدبين كند، و او را از نظر آنان بيندازد، و اطمينان و وثوق از او ساقط شود، و او را در نظر مردم بى‌مقدار و بى‌وزن كند. و اينها در صورتى است كه بر كلام او مترتّب نشود معصيتهاى گوناگون لسانى.

و خيلى كم اتفاق افتد كه انسان كه به لغو و باطل اشتغال پيدا كرد و زبان را در تحت ميزان صحيح در نياورد، از معاصى و گناهان محفوظ ماند و به همان لغو و بيهوده تا آخر به سر برد. از اين جهت، درباره سكوت و صمت سفارش بسيار شده است.

فصل سوّم در ذكر فضايل «صمت» و عيوب «هَذَر» از طريق نقل‌

اخبار شريفه در اين باب بقدرى زياد است كه در اين مختصر نگنجد، و ما به ذكر چند حديث قناعت مى‌كنيم: