شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٥ - فصل پنجم راه تحصيل ايمان

حور العين نزديك كند و از ساحت قرب الهى دور نمايد.

علم توحيدى كه براى نمايش در محضر عوام يا علماء باشد از نورانيّت عارى و برى است و غذائى است كه با دست شيطان براى نفس أمَّاره تهيه شود؛ خود آن، انسان را از توحيد بيرون برد و به تشريك نزديك كند، و ما پس از اين- ان شاء اللَّه- در باب اخلاص، مراتب و حقايق آن را بيان مى‌كنيم.

بالجمله: پس از تحصيل اخلاص، ممكن است راه به حقيقت پيدا كرد چنانچه در قرآن شريف در سوره مباركه و الصّافات در آيه ١٥٩ و ١٦٠ مى‌فرمايد:

«سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ^ إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ» جز بندگان مخلَص كه خلوص از مراتب شرك و دوبينى دارند و خالص از كثافات طبيعت شدند، خداوند منزَّه است از توصيف ديگران، گر چه مخلَصين (با فتح لام) مقام بالاتر از مخلِصين (با كسر لام) است، و ما- ان شاء اللَّه- در محل خود بيان آن را خواهيم كرد [١]. در هر صورت، اخلاص در تحصيل توحيد و تجريد، از مهمّات سلوك است و كيفيّت تحصيل آن را در باب خود، مذكور مى‌داريم. و پس از آن، از گناهان و مخالفات، توبه خالصى كند با شرايط خود، كه در باب «توبه» بيايد.

و چون قلب را از كثافات خالى كرد، مهياى براى ذكر خدا و قرائت كتاب خدا شود و تا قِذارات و كثافات عالم طبيعت در آن است، استفادت از ذكر و قرآن شريف ميسور نشود؛ چنانچه در كتاب الهى اشاره به آن فرمايد در سوره مباركه واقعه (آيه ٧٧ الى ٧٩):

«إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ^ فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ^ لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ». [٢]

[١] بعلّت ناتمام ماندن اين شرح نفيس، شارح علّامه (ره) موفّق به وفاى بدين وعده نشده‌اند.

[٢] آن قرآن كريم است، در كتابى پوشيده كه بجز پاكان آن را مسّ نمى‌كنند.