شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٨ - فصل دوم در بيان تأثير طمع و يأس

و اين حديث شريف، از لباب معارف الهى و اصول حقايق توحيد است كه از معدن وحى الهى و مخزن علم ربّانى صادر شده و متكفّل توحيد خاصّى و وحدت در كثرت است كه قرة العين اولياء است.

و اين احاديث شريفه كفيل تأديب نفوس و طريق ارتياض قلوب است؛ چه دلبستگى به مخلوق و غفلت از حق- جلّ جلاله- از حجب غليظه ايست كه نور معرفت را خاموش و قلب را مكدّر و ظلمانى كند، و اين از بزرگترين دامهاى ابليس شقىّ و مكايد بزرگ نفس است كه انسان را از ساحت مقدّس حق دور و از معارف حقه مهجور مى‌كند.

و اين كه در روايات شريف است كه تمام خيرات مجتمع است در قطع طمع از مردم‌ [١]، براى آن است كه قطع طمع از مردم، راه انقطاع به حق و وصول به باب اللَّه را باز كند، و آن مجمع همه خيرات و مركز تمام بركات است كه فطرت انسانيّه مخمور بر آن و مفطور به آن است.

[١] رجوع شود به: اصول كافى، ج ٢، ص ١١٩، باب الاستغناء عن الناس. و همان مصدر، ص ٢٤١، باب الطمع.