شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٣ - فصل پنجم در بيان ثمرات قوّه غضبيه

تحت حمايت اين قوّه شريفه انجام گيرد. در هر كس كه اين قوّه شريفه كه تجلى انتقام و غضب الهى است، به طور تفريط ناقص باشد، لازمه آن بسيارى از ملكات خبيثه و اخلاق ذميمه است، از قبيل خوف و جبن و ضعف و تنبلى و خودپرورى و كم‌صبرى و قلّت ثبات و راحت طلبى و خمودى و انظلام- كه مثل ظلم يا بدتر از آن است- و رضايت به فواحش و رذائل و تن دادن به فضايح و بى‌غيرتى بر خود و عائله و ملّت خود.

خداى تعالى‌ در وصف مؤمنين فرمايد: «أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ». [١] اين حال اعتدال است كه در موقع خود، رحمت و شفقت و در موقع خود، شدّت و غضب نمايد.

و در روايات شريفه از غضب ننمودن در موقع خود، ذمّ و تكذيب شده:

محمد بن يعقوب به اسناد خود از حضرت باقر العلوم- عليه السلام- نقل نموده كه فرمود: خداوند وحى فرمود به شعيب نبىّ- عليه السلام-: «همانا من عذاب كنم از قوم تو صد هزار نفر را كه چهل هزار نفر از اشرار آنها و شصت هزار نفر از خوبان آنها است». عرض كرد: خداوند! اشرار به جاى خود، اخيار و خوبان براى چه؟ وحى آمد: «براى اين كه مداهنه كردند با اهل معصيت و سهل انگارى كردند و غضب ننمودند براى غضب من». [٢]

و در وسايل از محاسن برقى، سند به حضرت علىّ بن الحسين- عليهما السلام- رساند كه فرمود: «حضرت موسى بن عمران گفت: پروردگارا! كيانند اهل تو آنهائى كه در سايه عرش خود، آنها را سايه مى‌افكنى، در روزى [كه‌] سايه [اى‌] جز سايه تو نيست؟». پس وحى فرمود خداوند به سوى او: «آنهائى كه قلبهاى‌

[١] [آنان كه با پيامبر خدا مى‌باشند] بر كُفّار سخت گير و با يكديگر مهربان هستند. (فتح/ ٢٩).

[٢] فروع كافي، ج ٥، ص ٥٥، باب أمر به معروف و نهى از منكر، ح ١.