شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧٥ - فصل ششم در فضيلت رضا و ذم سخط از طريق نقل

عنايات ربانى مى‌بينند. آنها به حق خوشند، جز حق نخواهند، و به ذات مقدّس متوجهند، و غير از او نبينند. اگر دار كرامت حق را بخواهند، از آن جهت خواهند كه از حق است نه از جهت حظوظ نفسانيه خواهند. آنها راضى به قضاء اللَّه هستند از آن جهت كه مربوط به حق است. محبّت الهيه منشأ محبت به اسماء و صفات و آثار و افعال او شده.

فصل ششم در فضيلت رضا و ذم سخط از طريق نقل‌

كافِي بِإسْنادِهِ عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ- عَلَيْهِ السَّلامُ- قالَ:

«رَأْسُ طاعَةِ اللّهِ الصَّبْرُ وَ الرِّضا عَنِ اللّهِ فِيْما أحَبَّ الْعَبْدُ أوْ كَرِهَ؛ وَ لا يَرْضى عَبْدٌ عَنِ اللّهِ فِيْما أحَبَّ أوْ كَرِهَ، إلّا كانَ خَيْرَاً لَهُ فِيْما أحَبَّ أوْ كَرِهَ».

[١]

وَ عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ- عَلَيْهِ السَّلامُ- قالَ:

«إنَّ أعْلَمَ النّاسِ بِاللّهِ أرْضاهُمْ بِقَضاءِ اللّهِ تَعالى».

[٢]

وَ عَنْهُ قالَ:

«قالَ اللّهُ تَعالى: عَبْدِيَ الْمُؤْمِنَ لا أصْرِفُهُ فِي شَيْ‌ءٍ إلّا جَعَلْتُهُ خَيْراً لَهُ، فَلْيَرْضَ بِقَضائِي وَ لْيَصْبِرْ عَلى بَلائِي وَ لْيَشْكُرْ نَعْمائِي أكْتُبْهُ-

يا مُحَمَّدُ

[١] اساس اطاعت از خداوند، صبر و رضايت از خداوند است در آنچه كه بنده دوست دارد يا ناپسند. و هيچ بنده‌اى- در آن چيزهايى كه دوست دارد يا ناپسند- راضى نمى‌شود از خدا، مگر آنكه در آنها براى او خيرى باشد، هم در آنچه كه دوست دارد و هم در آنچه كه ناپسند دارد.

(اصول كافي، ج ٢، ص ٤٩، كتاب الايمان و الكفر، باب الرضا بالقضاء، ح ١).

[٢] همانا آگاه‌ترين مردم به خداوند، راضى‌ترين آنها به حكم و قضاى الهى است.

(همان مصدر، همان باب، ح ٢).