شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٤ - فصل ششم در بيان انحراف قوّه غضبيّه

آنها پاكيزه است و دستهاى آنها نيكوئى مى‌كند. آنهائى كه ياد جلالت مرا كنند مثل ياد پدرهاى خود.- تا آن جا كه فرمود-: و آنهائى كه غضب مى‌كنند براى محرّمات من وقتى حلال شمرده شود، مثل پلنگ وقتى جراحت زده شود». [١]

و در باب اخلاق رسول خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- وارد است كه «يارى نجست براى خود در هيچ مظلمه [اى‌] تا آن كه هتك محارم الهيّه مى‌شد، پس غضب مى‌نمود براى خداى- تبارك و تعالى‌-». [٢]

و از اين جا معلوم شد كه اين غضب- كه در مقابل رحمت و از جيش و جنود جهل و ابليس مقرر شده- حالِ اعتدال غضب و آن غضبى نيست كه در تحت زمامدارى عقل و خداى تعالى‌ و شريعت مقدسه آسمانى باشد؛ بلكه مقصود، حال افراط آن است كه در فصل آتيه ذَمّ و تكذيب آن مذكور مى‌شود.

فصل ششم [در بيان انحراف قوّه غضبيّه‌]

پس از آن كه معلوم شد خداى- تبارك و تعالى‌- قوّه غضب را به انسان مرحمت فرموده؛ براى حفظ نظام و تحصيل سعادت دنيا و آخرت، اگر انسان اين نعمت الهيه را در موقع خود صرف نكند و در موقع خود، غضب براى حفظ اين اساس نكند، كفران نعمتِ حق تعالى‌ را فرموده، و مشمول: «وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ» [٣] خواهد بود.

[١] وسائل الشيعة، ج ١٦، ص ١٤٧، باب ٨، ح ٣؛ المحاسن، برقي، ج ١، ص ١٦، باب ٩، ح ٤٥.

[٢] مستدرك الوسائل، ج ١٢، ص ١٩٧ و ١٩٨، باب ٧، ح ٢؛ مكارم الاخلاق، ٢٣.

[٣] و اگر ناسپاسى نماييد، همانا عذاب من سخت و شديد است. (ابراهيم/ ٧).