شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١٠ - و امّا روايات

وَ بِاسْنادِهِ عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ- عَلَيْهِ السَّلامُ-:

إنَّ فِي كِتابِ‌

عَلِىٍ‌

عَلَيْهِ السَّلامُ-:

«إنَّما مَثَلُ الدُّنْيا كَمَثَلِ الْحَيَّةِ؛ ما ألْيَنَ مَسَّها وَ فِي جَوْفِها السَّمُّ النّاقِعُ! يَحْذَرُها الرَّجُلُ الْعاقِلُ، وَ يَهْوِي إلَيْها الصَّبِيُّ الْجاهِلُ».

[١]

امير المؤمنين- عليه السلام- كه عارف به مقامات روحانى و هادى طرق انسانيّت است و باطن و ظاهر اشياء پيش او آشكارا و ظاهر است، دنيا را از هر كس بهتر مى‌شناسد. او مى‌داند كه دنيا ظاهرش فريبنده و لذّت‌بخش است، ولى در هر لذّتى بازماندن از سعاداتى است و فرو رفتن در مهالكى است كه غافلِ جاهل آن را نمى‌داند و باور نمى‌كند. طفلى كه جز ظاهر تميز چيزى نمى‌دهد، مارى خوش خط و خال را كه ببيند، با كمال عشق و اشتياق به سوى آن روان شود، و هر چه او را تحذير كنند، باورش نمى‌آيد.

بيچاره بر هلاك تن خويشتن عجول‌