شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٥٢ - فصل ششم در شمّه اى از احاديث درباره تكبُّر

خداوندا! ما بندگان ضعيف بيچاره را كه دستمان از همه چيز خالى است و به غير از درگاه تو پناهى نداريم، با اين آتش مى‌خواهى عذاب كنى؟!

بارالها! تو ضعف و بيچارگى ما را خود مى‌دانى، تو نازكى پوست و گوشت ما را مى‌بينى، ما را با آن عذاب چه چاره است؟!

خدايا! بندگان تو از تو هستند و به تو متعلّقند، همه بندگانند و تو خداى آنانى، با خدايىِ خود با آنان رفتار فرما، نه با بدى آنان. تو ما را خلق فرمودى و نعمتهاى غير متناهيه مرحمت كردى بدون آن كه خدمتى كرده باشيم، نعمتهاى تو همه ابتدائى است، نه استحقاقى.

بارالها! تو خود را به رحمت و رحمانيّت به ما معرّفى فرمودى، و ما تو را به فضل و رحمت شناختيم. تو فرمودى در كتاب بزرگ خود: «إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً». [١] چشم داشت ما به رحمتهاى تو است، و از خود و كرده‌هاى خود مأيوسيم. ما چه هستيم كه با عمل، به درگاه تو بيائيم.