شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣٤ - فصل دوم در بيان تأثير رأفت

«بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ظَهَرَ الْوُجُودُ». [١]

اين اسم رحمت كه شعب آن رأفت و عطوفت و امثال آن از اسماء صفاتيّه و افعاليّه است- اسمى است كه حق تعالى‌ بيشتر خود را به آن معرفى فرموده، و در هر يك از سور قرآنيّه آن را تكرار فرموده تا دلبستگى بندگان به رحمت واسعه آن ذات مقدّس روزافزون شود، و دلبستگى به رحمت حق منشأ تربيت نفوس و نرم شدن قلوب قاسيه شود.

با هيچ چيز مثل بسط رحمت و رأفت و طرح دوستى و مودّت نمى‌توان دل مردم را به دست آورد، و آنها را از سركشى و طغيان بازداشت. و لهذا، انبياء عظام مظاهر رحمت حق- جلّ و علا- هستند، چنانچه خداى تعالى‌ معرفى رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم- را فرموده در آخر سوره توبه- كه خود سوره غضب است- به اين نحو:

«لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ». [٢]

و در شدت شفقت و رأفت آن بزرگوار بر همه عائله بشرى بس است آيه شريفه اول سوره شعراء كه فرمايد:

«لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ». [٣]

و در اوائل سوره كهف كه فرمايد:

[١] الفتوحات المكيه، ج ١، ص ١٠٢، (طبع چهار جلدى)؛ و با تحقيق عثمان يحيى، ج ٢، ص ١٣٣.

[٢] هر آينه پيامبرى از خودِ شما بر شما مبعوث شده است، هر آنچه شما را رنج ميدهد بر او گران مى‌آيد، سخت به شما دل بسته و با مؤمنان رئوف و مهربان است. (توبه/ ١٢٨).

[٣] شايد از اينكه ايمان نمى‌آورند خود را هلاك سازى و قالب تهى كنى. (شعراء/ ٣).