شرح حديث« جنود عقل و جهل» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٤٦ - فصل پنجم در شمّه اى از احاديث شريفه در اين باب

وقت، انسان درصدد اصلاح برآيد، تا آن كه انسان دچار ضعف و سستى پيرى شد و معاصى متراكم و كدورتهاى نفسى زياد شد، آن گاه نيز با تسويف و تعويق مى‌گذرانند، تا اصل سرمايه را از دست بدهد و با خذْلان و خسران، وارد دار انتقام شود «وَ الْعَصْرِ^ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ». [١]

چه خسرانى بالاتر از آن كه سرمايه سعادت ابدى را در شقاوت ابدى خرج كند و مايه حيات و نجات، در هلاكت و فناىِ خود به كار اندازد، و تا آخر عمر از غفلت و مستى به خود نيايد.

فصل پنجم در شمّه [اى‌] از احاديث شريفه در اين باب‌

در كافى شريف، سند به حضرت صادق- سلام اللَّه عليه- رساند كه فرمود:

«در آن چيزهائى كه خداى- عزَّ و جلَّ- به داود وحى فرستاد، اين بود كه: اى داود! چنانچه نزديكترين مردم به خدا متواضعان هستند، همين طور دورترين مردم به او متكبّرانند».

« فِيمَا أوْحَى اللَّهُ- عَزَّ وَ جَلَّ- إلى داوُدَ- عَلَيْهِ السَّلامُ-: يا داوُدُ كَما أنَّ أقْرَبَ النّاسِ مِنَ اللَّهِ الْمُتَواضِعُونَ، كَذلِكَ أبْعَدُ النّاسِ مِنَ اللَّهِ الْمُتَكَبِّرُونَ». [٢]

اين حديث شريف، براى اهل يقظه و اصحاب معرفت كفايت مى‌كند.

تقرّب به حق تعالى‌ سرچشمه همه سعادات است، و دورى از آن ساحتِ مقدّس مايه همه شقاوتها است. آنان كه خداخواه و خداطلبند و خود را از جنود خدا محسوب مى‌دارند و اهل علم مى‌دانند، و آنان كه براى تقرّب به حق تعالى‌ به‌

[١] سوگند به زمان، كه همانا انسان در خُسران است. (عصر/ ٢- ١).

[٢] متن اين حديث شريف، چنين است:

«فِيمَا أوْحَى اللَّهُ- عَزَّ وَ جَلَّ- إلى داوُدَ- عَلَيْهِ السَّلامُ-: يا داوُدُ كَما أنَّ أقْرَبَ النّاسِ مِنَ اللَّهِ الْمُتَواضِعُونَ، كَذلِكَ أبْعَدُ النّاسِ مِنَ اللَّهِ الْمُتَكَبِّرُونَ».

(اصول كافي، ج ٢، ص ١٠١، باب التواضع، ح ١١).