شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨١ - عقيده و علم

به خداوند تعلق يافت و او دو قوس نزول و صعود از وجود را طى نموده , و در مقام [ او ادنى] واسطه خدا و خلق شده است

و بدين ترتيب , اوست كه به حريم ربوبيت پروردگار خود بار مى يابد , و ربوبيت او همان جايگاه است كه نهايت و ختم جميع مقام هاى انسانى مى باشد و ( ( ان الى ربك المنتهى

هر موجودى تحت تدبير نامى از نامهاى خداست و انسان كامل كه مظهر اسم اعظم است تحت تدبير نهائى ترين مرحله ربوبى است كه ربوبيتى از آن بالاتر نيست بلكه بالاتر از آن , اصل مقام ربوبيت است زيرا ربوبيت از اسماء فعلى حق بشمار مى رود و فوق آن همانا اسماء ذاتى خداوندند

مراتب مختلف علوم با يكديگر قابل جمع بوده و با هم درگيرى و تنافى ندارند , و تضاد از آنجا آغاز مى شود كه عالم بر خلاف مقتضاى علم خود عمل نمايد , به عنوان مثال عالمى كه داراى سرمايه علم حسى است آن گاه كه از دايره علوم حسى تجاوز كرده و نسبت به امور عقلى اظهار نظر مى نمايد , با علوم عقلى درگيرى پيدا مى كند اين درگيرى در واقع تضاد ميان دو علم نيست بلكه درگيرى جهل با علم است , و آنهم تهاجم جاهلانه جهل به حريم عالمانه علم , زيرا هرگز علم با جهل دشمن نيست چه آنكه عالم دشمن جاهل نيست چون علم هر چيزى را در جاى خود قرار مى دهد ولى جهل مخالف علم است چه اينكه جاهل دشمن عالم است[ الناس اعداء ما جهلوا ] ( ٥٧ )