شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١١٧ - قلمرو اجتماعى دين
است كه مستقيما از طريق اين برهان عقلى دريافت نمى شود , بلكه نيازمند به مباحث فقهى و حقوقى است كه در چهارچوب اصول مربوط به خود استنباط مى گردد و از طرف ديگر بعضى از نظام هاى رائج بين خردمندان جامعه مورد امضاء منابع دينى قرار گرفته و نحوه اجراء بعضى از احكام به تشخيص صحيح مردم هر عصر واگذار شده است
خلاصه آنكه , برهان نبوت عامه يك برهان عقلى است كه مختص به زمين و يا زمانى خاص نمى باشد و از اين رو دامنه آن , زمان عدم دسترسى به ولى معصوم را نيز فرا مى گيرد زيرا در آن زمان نيز بشر بى نياز از قوانين الهى و مجريانى كه منصوب از ناحيه او هستند نمى باشد , اگر در زمان غيبت مردم به خود واگذارده شده باشند باز به دليل خطا و دخالت هوى زمينه پيدايش هرج و مرج فراهم مى شود و جامعه چهره نظم انسانى خود را از دست مى دهد , لذا در اين زمان نيز بايد قوانين كلى اى كه از طرف وحى براى تمشيت امور اجتماعى مردم ابلاغ شده اند از اعتبار كافى برخوردار بوده و اجرا شوند اجراى اين قوانين نيازمند به مجريانى است كه علاوه بر آگاهى به آنها و اطلاع بر خصوصيت هاى زمان و مكان و تحول هاى اجتماعى و سياسى معتقد و عامل نيز باشند
بايد توجه داشت كه عهده دارى سمت اجرا توسط اين عده هرگز از باب وكالت از طرف مردم نمى تواند باشد , زيرا همانگونه كه در اصل برهان گذشت , اجراء مسائل حكومتى حق افراد اجتماع نيست تا از طريق انتخاب وكيل به ديگرى منتقل شود , بلكه حق خداست كه به رهبر معصوم با عنوان ولايت از طرف خداوند به او