شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٢٥ - ج اكتفاء به عترت و امتناع از اجتهاد

صادر شده است باين معنا كه از كاوشهاى عقلى كه لازمه فهم كلام متكلم است نيز امتناع مى ورزند , و چون در بسيارى از موارد همانند گروه سابق دچار كمبود حكم شدند , از نزد خود احتياط را نيز بر دين افزودند

اين احتياط يك احتياط واقعى كه لازمه حراست از مرزهاى دينى است نمى باشد بلكه جمود و تحجرى است كه به اسارت دين در محدوده اى خاص منجر مى گردد

احتياط واقعى كه در جوامع روايى ما آمده است همان حصارى است كه دست بيگانه را از حريم دين كوتاه مى كند , على عليه السلام در خطاب به كميل بن زياد مى فرمايد ([ تاخذ بالحائطه لدينك ( ٧٢ ) يعنى ديوارى را براى حفظ دينت بگير يا چيزى كه محيط دين را حفظ نمايد اتخاذ كن

ساختن ديوار براى حفظ دين جهت حذف برخى از احكام آن نيست , بلكه جهت منع از خروج حكمى آشنا و يا ورود حكمى بيگانه است , بنابراين كلام حضرت اميرالمومنين ( ع ) به اين معنا است كه از دين خود مواظبت نما , محافظت از دين به معناى محدود بودن آن نيز نيست , زيرا دين خود بسيار وسيع است حدود الهى حدود قسط و عدل است , و از قسط و عدل چيزى وسيع تر وجود ندارد[ من ضاق عليه العدل فان الجور عليه اضيق فان فى العدل سعه ] ( ٧٣ ) يعنى هر كس كه عدالت بر او تنگ آيد پس به يقين جور بر او تنگتر است به راستى كه عدل داراى ميدانى وسيع است

حفاظت از دين نه به معناى محدود بودن دين است و نه به معناى محدود نمودن آن بلكه به معناى محدود نكردن است , بنابراين