شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢١٨ - الف قرآن , عترت و استمرار اجتهاد

سرشار از ظرافتها و دقتهاى عقلى است هرگز نمى تواند وحى خالص و ناب را ادراك نمايد

كاربرد عقل از اين جهت همانند فايده نور در ارائه واقعياتى است كه شخص طالب آن است , يعنى نور , چيزى را بر واقع نمى افزايد و يا از آن نمى كاهد بلكه فقط آن را روشن مى كند , علاوه بر اين جهت , عقل در استنباط احكام شرعى از نقشى ديگر همانند نقش كتاب و سنت برخوردار است نقش عقل در اين زمينه همانگونه كه قبلا گذشت گرچه محدود به برخى از مستقلات و غير مستقلات عقليه و يا مقيد به برخى از موارد ماذون از ناحيه شارع است ليكن در حد خود نقشى مهم و اساسى است يعنى همانطور كه كتاب و سنت دو منبع براى مبانى اسلامى اند عقل نيز در برخى از موارد بنوبه خود منبع بعضى از مبانى دينى بشمار ميرود

بدين ترتيب عقل در دامن شريعت همانند چراغى است كه هم جايگاه خود را ارائه مى دهد و هم دامنه آنچه را كه به بركت معرفت شهودى نبوى از مراتب عاليه هدايت الهى نازل شده است , در افق خود روشن مى كند , فقيه با اجتهاد خود مى كوشد احكام الهى را استنباط كرده و آن را ارائه دهد

ضرورت استمرار اجتهاد در تاريخ اسلام گرچه مربوط به زمان غيبت است ليكن اصل وجود و تاسيس آن , مربوط به زمان حضور معصومين عليهم السلام است , در زمان ائمه معصومين فقهاء با اجتهاد خود مى كوشيدند تا آنچه را از مهبط وحى صادر شده است دريافت نمايند و محصول فكر خود را به ديگران منتقل سازند , ائمه معصومين عليهم السلام نيز آنها را بر اين كار تشويق كرده و تلاش آنها