شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٦٢ - علم و دين

صورتى كه اسناد ظنى آنها به دين رعايت شود مانعى ندارد

وحدت قلمرو دين با علوم در حوزه علوم تجربى و زيستى كه كمتر جنبه اعتقادى داشته و بيشتر جنبه كاربردى دارند زمينه استنباطهاى ظنى را كه مستلزم استناد ظنى آنها به دين است فراهم مى آورد

علاوه بر آنچه در مورد اصول اعتقادى و يا مسائل ارزشى در متون قرآنى و روايى وجود دارد آيات و روايات فراوانى درباره حقايق تجربى , طبيعى و تاريخى وارد شده است

بخش عمده اين آيات به تاريخ تكوين زمين و آسمان و بخشى ديگر به چگونگى حدوث و پيدايش انسان و حيوانات و بعضى نيز به نقل حوادث گذشتگان و احكام سنن و قواعد غير قابل تغيير و تحويل زندگى فردى و اجتماعى انسان مى پردازد

طبيعى است كه هر يك از گزاره هاى فوق در دايره مسائل و مبانى علمى خاص از علوم طبيعى قرار داشته و نقشى تعيين كننده نسبت به استنباطات و استدلالهاى مربوط به آن علم ايفاء مى نمايند

همانگونه كه اشاره شد از آنجا كه كتابهاى آسمانى پيشين نظير عهد عتيق و جديد سرشار از تحريفات بوده بلكه در بسيارى از موارد چيزى جز آثار و مكتوبات بشرى نيستند , گزارشهاى آنها از حوادث طبيعى و تاريخى متاثر از دانشها و آگاهيهاى ناقص بشرى مى باشد قبول تقدس و ثبات دينى براى گزاره هاى طبيعى اى كه با تجربيات و مشاهدات بعدى بشر بگونه اى آشكار تناقض داشت تا مقطعى از تاريخ مانع از رشد علوم تجربى و طبيعى و از آن پس موجب انكار ارزش علمى گزاره هاى طبيعى و تاريخ متون دينى گرديد