شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٤ - عقيده و علم

درباره ايمان پيامبر و مومنين آمده است مى گويد پيامبر نيز براى احراز نبوت خود و براى تشخيص صحت كلام جبرائيل و براى يقين به شيطانى نبودن القائات او و براى يقين به اينكه آنچه مى شنود كلام خداست نه القاء غير خدا محتاج به اعجاز ميباشد و مطابق همين نظر امام رازى برخى پنداشته اند , چون وحى بر پيامبر ( ص ) نازل شد او از تشخيص آن باز ماند و به نزد خديجه ( س ) بازگشت و خديجه ( س ) براى حل اين معما به نزد ورقه بن نوفل رفت و او با نشانه هايى كه از پيامبران گذشته داشت از آنچه كه بر پيامبر ( ص ) ظاهر شده بود به پيامبرى او پى برد و گواهى داد , و به خديجه اعلام كرد و خديجه اين مطلب را به پيامبر اكرم رساند سپس آن حضرت مطمئن شد و فهميد كه پيامبر شده است

اين گونه از اعتقادات و يا نقلها نتيجه ناآگاهى نسبت به ادراك شهودى و بلكه تعدى از دانش حصولى و انكار علوم حضورى است , معجزه تنها براى كسانى مورد نياز است كه از مشاهده حقيقت وحى عاجزند , كسى كه داراى شهود معصومانه است , حقيقت وحى و رسالت پيامبر را بى واسطه با چشم قلب مشاهده كرده و از اينرو در آن شك نمى كند تا نيازمند به اعجاز يا برهان و استدلال باشد

مرحوم كلينى از امام معصوم عليه السلام نقل مى كند , كه چون از او درباره كيفيت علم پيامبران به نبوت پرسيدند پاسخ فرمود[ : يوفق لذلك] يعنى آنها بر اين ادراك موفق مى شوند بگونه اى كه احتمال خلاف آن نمى رود ( ٥٨ )

بايد توجه داشت كه ادراك شهودى وحى و رسالت مختص به پيامبران نيست حضرت على ( ع ) در نهج البلاغه مى فرمايد پيامبر در