شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٣ - عقيده و علم

اول و دوم از آيه به دليل نكاتى چند است , از آن جمله تفاوت در نحوه ايمان آنهاست

رسول خدا , ابتدا جبرائيل را مشاهده مى كند و نزول او را به قلب خود همانگونه كه خداوند سبحان بيان مى كند با چشم قلب مى بيند و به آن ايمان مى آورد[ نزل به الروح الامين على قلبك لتكون من المنذرين

اما ديگرانى كه در افق پيامبر نيستند ابتدا با استدلال و از طريق معجزه به پيامبر و آنچه كه پيامبر آورده است و به ملائكه ايمان مى آورند از آن پس مى كوشند با اطاعت از پيامبر راه مشاهده و ديدار را نيز طى نمايند[ ان فى ذلك لذكرى لمن كان له قلب او القى السمع و هو شهيد

در اين آيه بجز صاحبان قلب از كسانى ياد مى شود كه از طريق گوش سپردن راه شهود را مى پيمايند , اين گروه همان كسانى هستند كه با ايمان به غيب قصد مشاهده و ديدار آن را مى نمايند , بنابراين كسانى كه نه خود داراى قلبى هستند كه با آن حقايق الهى را مشاهده كنند , نه آن كه به مشاهده ديگران ايمان مى آورند از ديدار آن حقايق براى هميشه محروم مى مانند

گروهى از متكلمان معرفت شهودى را باور نداشته و برهان و استدلال مفهومى را به عنوان تنها راه شناخت معرفى مى نمايند امام رازى بر اساس اين بينش است كه در ذيل آيات آخر سوره بقره كه