شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٧ - عقيده و علم

تو آمده بود فراموش كردى و توجه نمى نمودى از اينرو امروز نيز فراموش خواهى شد

يعنى همان نديدن آيات حق در دنيا بصورت نديدن و كور شدن در قيامت ظهور كرده است , چون در قيامت جز حق چيز ديگر نيست و از همين محروميت به منسى بودن تعبير شده است

آن گاه كه خداوند كسى را فراموش نمايد يعنى از رحمت و عنايت خود دور بدارد , او از شنوايى و بينايى محروم مى شود , زيرا خداوند مى فرمايد[ فجعلناه سميعا بصيرا

] انسان

٢ يعنى ما هستيم كه انسان را سميع و بصير قرار داده ايم و اگر كسى از

رحمت ويژه حق برخوردار نباشد نعمت شنوائى و بينائى نصيب او نمى شود و آنچه را هم كه مى شنود توبيخ و سرزنش و مانند آنست , چنانكه آنچه را هم كه مى بيند عذاب دردناك است , لذا مى گويد[ ربنا ابصرنا و سمعنا

] سجده

١٢

همين كوران و كران مى گويند ما ديديم و شنيديم[ دقت شود] كورى و نابينايى اين گروه در قيامت در واقع چيزى نيست كه در آنجا حاصل شده باشد , آنها آن گاه كه در دنيا بودند عالم را كه در تمام ابعاد و از جميع جهات , آيه و نشانه پروردگار بود نديده و در آن تدبر نمى نمودند

آيات آفاقى خداوند را مشاهده نمى كردند چه اين كه در زمين چيزى جز آيات الهى نبود[ و فى الارض آيات للموقنين

] ذاريات

٢٠ يعنى آيات الهى در زمين براى آنها كه اهل يقين هستند پديدار

است و به آيات انفسى پروردگار نيز نظر نمى نمودند[ : و فى انفسكم افلا تبصرون

] ذاريات

٢١ يعنى در نفسهاى شما نيز آيات خداوند آشكار