شريعت در آينه معرفت - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٣٤٨ - معرفت شناسى مبتنى بر نسبيت فهم و نفى ضرورتهاى دينى

عقلى آشكار و هويدا بوده و به همين لحاظ نيز عنوان ضرورى در مقابل نظرى را پيدا مى كند , در ضرورى دين نيز , با آشنايى با مبانى و منابع و معيارهايى اولى دين ضرورت استناد آن به شريعت و دين آشكار مى گردد و ضرورى به اين معنا هرگز در فضاى تعاليم دينى تبديل به نظرى نمى گردد

از بيان فوق دانسته مى شود كه هرگز نمى توان از آنچه بر تورات و عهد عتيق و يا بر انجيل رفته به عنوان شاهدى بر تغيير ضروريات دينى استفاده كرد , زيرا حوادث تاريخى , جنگ ها , آتش سوزيها , نظير هجوم بخت النصر و فتح اورشليم و سوزاندن تورات , و كتابهاى دينى و كشتار علماى دينى و همچنين تحريف كتب و منابع دينى به دست احبار و رهبانان و جعل و وضع پندارهاى بشرى و استناد دروغين آنها به وحى و كتب آسمانى و همگى از جمله عواملى بوده اند كه منابع شريعت را از دسترس مردم خارج ساخته اند قرآن كريم درباره نقشى كه احبار و رهبانان در تحريف كتب آسمانى و تغيير منابع دينى ايجاد كرده اند در مواردى بسيار سخن گفته و از آن جمله اين آيه شريفه است كه مى فرمايد :

[ ويل للذين يكتبون الكتاب بايديهم ثم يقولون هذا من عندالله

طبيعى است كه با از بين رفتن اصول و منابع يك شريعت نه تنها ضروريات دين بلكه اصل آن نيز در معرض فراموشى و نسيان قرار مى گيرد , و از اينرو آنچه كه از آن پس با نظر به تحريفات مستمر كه حاصل تغييرات صور خيال در دوره هاى مختلف زندگى است , به عنوان ضرورى دين پنداشته مى شود , هرگز ارتباطى با دين ندارد , تا در