یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤٤ - اصل عدالت در اسلام

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٦، ص: ٢٤٤

جشوبة مأکلک، فقال:

ویحک انی لست کأنت، ان اللَّه تعالی فرض علی ائمة العدل ان یقدروا انفسهم بضعفة الناس کیلا یتبیغ [١] بالفقیر فقره [٢] ایضاً خود مولی فرمود: أأقنع من نفسی بان یقال امیرالمؤمنین ...

٤. اسلام وحدت و اتحاد میخواهد و مردم را به یک چشم میبیند و میگوید مردم مانند دندانههای شانه هستند: الناس کأسنان المشط. اما این مساوات و به یک چشم دیدن چه مظهری دارد؟ آیا فقط در آخرت و اجر و مزد الهی بینشان فرقی نیست و در نزد خدا مساوی هستند (مگر به وسیله تقوا) یا آنکه در حقوق و مزایایی که در زندگی به اشخاص میدهد فرق نمیگذارد بین دستهای و دستهای؟ و اساساً اسلام که میخواهد مردم همدل باشند و بین آنها تحابب و توادد باشد (مثل المؤمنین فی توادّهم و تراحمهم کمثل الجسد ...)

آیا با اینکه از لحاظ رعایت آنها و حقوق آنها متساوی نباشند ممکن است که آنها اعضای یک پیکر بشوند و یا آیا ناهمواریهای اجتماع میگذارد که آنها واقعاً یک پیکر باشند و آیا این از قبیل کجدار و مریز نیست؟ آیا ممکن است محروم مطلق با منعم مطلق برابر باشند؟ و آیا تنها ایمان و عقیده به خدا و معاد کافی است که همه مردم را یکدل کند و اعضای یک پیکر کند و یا برداشتن فاصلهها و دیوارها و امتیازات حتی امتیازات عنوانی و لقبی هم- که به منزله موانع بودند و ایمان به منزله مقتضی است- تأثیر دارد؟ البته تأثیر دارد. ایمان به خدا مقتضی اتحاد است و برداشتن این امور به منزله رفع موانع بود و اگر موانع رفع نشود مقتضی نمیتواند تأثیر درستی بکند، نظیر حفظ رژیم برای تأثیر دوا. چرا اسلام ربا را حرام کرد و رشوه را حرام کرد؟ آیا ممکن