یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٧ - یادداشت عبادت ( ماهیت عبادت )

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٦، ص: ١٦٧

قال: کان واللَّه بعید المَدی [١] شدید القوی، یقول عدلًا و یحکم فصلًا، تتفجر الحکمة من جوانبه و العلم من نواحیه، یستوحش من الدنیا و زهرتها و یستأنس باللیل و وحشته و کان واللَّه غزیز الدمعة طویل الفکرة، یحاسب نفسه اذا خلا و یقلّب کفیه علی ما مضی، یعجبه من اللباس القصیر و من المعاش الخشن و کان فینا کأحدنا یجیبنا اذا سئلناه و یدیننا اذا أتیناه و نحن مع تقریبه لنا و قربه منا لانکلّمه لهیبته و لانرفع اعیننا الیه لعظمته، فان تبسم فعن اللؤلؤ المنظوم، یعظم اهل الدین و یتحبب الی المساکین، لایخاف القوی ظلمه و لاییأس الضعیف من عدله، فاقسم لقد رأیته لیلة و قد مثل فی محرابه و ارخی اللیل سرباله و غارت نجومه و دموعه تتحادر علی لحیته و هو یتململ تململ السلیم و یبکی بکاء الحزین فکأنی الان اسمعه و هو یقول: یا دنیا، الی تعرضتام الی اقبلت؟ غرّی غیری، لاحان حینک، قد طلقتک ثلاثاً لارجعة لی فیک، فعیشک حقیر و خطرک یسیر، آه من (قلة ظ) الزاد و بعد السفر و قلة الانیس.

قال: فوکفت عینا معاویة و جعل ینشفهما بکمّه، ثم قال: یرحم اللَّه اباالحسن کان کذلک، فکیف صبرک عنه؟ قال: کصبر من ذبح ولدها فی حجرها فهی لاترقأ دمعتها و لاتسکن عبرتها.

قال: فکیف ذکرک له؟ قال: و هل یترکنی الدهر ان انساه؟

عبادت تکوینی

گذشته از آیاتی که دلالت میکند بر اینکه همه چیز مسبّح و حامد پروردگار متعال میباشند مثل آیه ٤٤ سوره اسراء: و ان من شیء الّا یسبح بحمده ولکن لاتفقهون تسبیحهم و آیه اول سوره حشر:

سبح للَّه ما فی السموات و ما فی الارض و هو العزیز الحکیم، آخر سوره