یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣١ - طیره - کشتن گوسفند برای رفع بلا - روز چهارشنبه

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٦، ص: ١٣١

عذاب آنها را افکار و عقاید و ملکات و اعمال خود آنها میداند. در تفسیر «نحس» دو نحوه گفته شده است: یکی اینکه سرد بود یا تیره و غبارآلود بود، دیگر اینکه شوم بود، و بنا بر تفسیر دوم یعنی روزی که به واسطه نزول عذاب بر آنها و دیدن کیفر اعمالشان روز نحسی شد.

علیهذا هر انسانی که به کیفر عمل خود گرفتار است و هر ملتی که به کیفر عمل خود گرفتار است، مانند ما، به مصداق قول خداوند:

قل هو القادر علی ان یبعث علیکم عذاباً من فوقکم او من تحت ارجلکم او یلبسکم شیعاً و یذیق بعضکم بأس بعض در ایام نحسات بسر میبرد، و ما این نحوست را به چه وسیله باید بریزیم؟ آیا با صحرا رفتن و سبزه گره زدن و سمنو پختن میتوانیم این نحوست را دور بریزیم؟ سیزده بدر ما چه جور باید باشد؟ سیزده بدر واقعی ما این است که از خودمان بیرون بیاییم، از خانههای تنگ و تاریک افکار خرافی خودمان به صحرای دانش و بینش خارج شویم، از ملکات پست خودمان خارج شویم، از اعمال زشت خودمان که مانند تار عنکبوت دور ما تنیده است خارج شویم.

منطق قرآن همواره این است که: و کل انسان الزمناه طائره فی عنقه و نخرج له یوم القیمة کتاباً یلقیه منشوراً، قالوا طائرکم معکم.

قرآن کریم در سوره اعراف آیه ١٣١ راجع به آل فرعون میفرماید:

فاذا جائتهم الحسنة قالوا لنا هذه و ان تصبهم سیئة یطیروا بموسی و من معه الا انما طائرهم عنداللَّه ولکن اکثرهم لایعلمون.

درباره قوم صالح (قوم ثمود) در سوره نمل آیه ٤٧:

قالوا اطیرنا بک و بمن معک قال طائرکم عنداللَّه بل انتم قوم تفتنون.