سبيل خوف از عقاب او.و چون قرآن خوانى و دعا كنى جهر مكن و آواز بلند بر- مدار.آنگه وقتش معيّن كرد،گفت: بِالْغُدُوِّ وَ الْآصٰالِ ؛بامداد [١]و شبانگاه و «آصال»جمع اصيل باشد:،كايمان و يمين.و اهل لغت گفتند:از نماز ديگر باشد تا نماز شام،آنگه آن را مؤكّد كرد و بند زد بقوله: وَ لاٰ تَكُنْ مِنَ الْغٰافِلِينَ ؛گفت از جمله غافلان مباش.

إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ ؛كه آنان كه به نزديك خداى توانا از فريشتگان،و مراد به«عند»،:نه قرب مسافت است،بل قرب ايشان است از فضل و رحمت خداى.

استكبار و بزرگوارى ننمايند از عبادت و پرستش او،و او را تسبيح و تنزيه مى‌كنند و او را سجده مى‌كنند.و معنى آيت،حثّ است بندگان خداى را بر طاعت خداى و آن‌كه اخلال نكند در اوامر و امتثال آنچه فريشتگان با رفعت منزلتشان و قرب مقامشان به رحمت او اين استكبار و استعظام نكنند و نيارند،بل بنده‌وار به شب و روز تسبيح و تهليل او مى‌كنند و او را سجده و خشوع مى‌نمايند،چنان كه گفت:

يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَ النَّهٰارَ لاٰ يَفْتُرُونَ [٢].

[١] .آو،آن:به بامدا/به بامداد.

[٢] .سوره انبيا(٢١)آيۀ ٢٠.