؛سوگند مى‌خورند به خداى كه نگفتند و بگفتند [١]سخن كفر و كافر شدند پس از [٢]اسلامشان،و همّت كردند به آنچه نرسند و چه انكار كردند مگرآنكه توانگر بكرد ايشان را خداى و رسولش از فضل او،اگر توبه كنند بهتر باشد ايشان را، و اگر برگردند عذاب كند ايشان را خداى عذابى دردناك در دنيا و آخرت،و نباشد ايشان را در زمين از يارى و نه ياورى.

و از ايشان كس هست كه عهد كرد با خداى،اگر بدهد ما را از فضل و روزى‌اش صدقه دهيم و از جملۀ نيكان باشيم.

[٩٣-پ] ؛چون بداد ايشان را از فضلش [٣]،بخل كردند به آن و برگرديدند و ايشان برگشته بودند.

؛پيدا كردشان [٤]نفاق در دلهاشان تا آن روز كه با پيش او شوند به آنچه خلاف كردند با خداى آنچه وعده دادند او را و به آنچه [٥]دروغ گفتند.

نمى‌دانند كه خداى داند سرّ ايشان و راز ايشان،و خداى داناى نهانيهاست [٦].

؛آنان كه عيب مى‌كنند تفضّل‌كنندگان [٧]را از مؤمنان در صدقات و آنان كه نه نيابند الّا طاقتشان فسوس مى‌دارند [٨]از ايشان،فسوس مى‌دارد [٩]خداى از ايشان،و ايشان راست عذابى دردمند.

[٩٤-ر] ؛آمرزش خواه براى ايشان يا مخواه آمرزش براى ايشان،گر آمرزش خواهى براى ايشان هفتاد بار

[١] .آج،لب:و به حقيقت گفتند.

[٢] .اساس:با؛به قياس با نسخۀ آو،تصحيح شد.

[٣] .آو،بم:روزى‌اش.

[٤] .آج،لب:پس از پى در آورد ايشان را.

[٥] .آو،بم+بودند.

[٦] .آو،بم:پنهاهاست.

[٧] .آج،لب:متبرّعان.

[٨] .آو،بم:مى‌كنند.

[٩] .آو،بم:كند.