ايشان را هست پايها كه بروند به آن يا هست ايشان را دستهايى كه بگيرند به آن يا هست ايشان را[چشمها كه ببينند بدان] [١]يا هست ايشان را گوشهايى كه بشنوند به آن بگو بخوانى انبازانتان را پس آنگه كيد كنى با من و مهلت مدهى مرا.

يار من خداى است آن‌كه بفرستاد كتاب قرآن و او تولاّ كند نيكان را [٢].

و آنان [را كه] [٣]مى‌خوانى فرود او نتوانند يارى شما و نه خود را يارى كنند.

و اگر بخوانى شان با راه راست نشنوند و بينى ايشان را مى‌نگرند به تو و ايشان نمى‌بينند.

بگير عفو و بفرماى به معروف و بگرد [٤]از نادانان.

[١١-ر] و اگر تباه كند تو را از ديو تباهى،پناه جوى[به خداى كه او شنوا و داناست] [٥].

كه آنان كه ترسند [٦]،چون برسد به ايشان خيالى از ديو،ياد كنند خداى را،چه [٧]بينى ايشان را مى‌بينند.

و برادرانشان مى‌كشند ايشان را در نادانى،پس بازنمى‌استند [٨].

[١] .اساس:ندارد؛از آو،افزوده شد.

[٢] .او،بم:يار نيكويان است.

[٣] .اساس:ندارد؛از مج،افزوده شد.

[٤] .آو،بم،آن:برگرد.

[٥] .اساس:ندارد؛از مج،افزوده شد.

[٦] .آو،بم،آن:بپرهيزيدند؛آج،لب:پرهيزگارى نمودند.

[٧] .مج:كه.

[٨] .آو،بم،آن:نه سستى كنند؛آج،لب:نقصان نمى‌كنند.