حذيفة بن اليمان گفت:اين سورت را چگونه سورت توبه مى‌خوانند؛و اين سورت،سورت عذاب است! سعيد جبير گفت:عبد اللّه عبّاس را گفتم در معنى سورت توبه،گفت:اين سورت فاتحه فاضحه است و رسواكننده،چندانى در اين سورت بيامد:و منهم و منهم،تا ما ترسيديم كه هيچ‌كس را رها نكنند.

راوى خبر گويد كه،رسول-صلّى اللّه عليه و آله-گفت:قرآن بر من انزله بود آيت آيت [٤]،مگر سورة التّوبة و سورة الانعام [٥]كه جمله فرود آمد با هريكى هفتاد هزار فريشته بودند،مى‌گفتند:يا محمّد!بگو تا وصيّت خير كنند به سورتى كه در او نسبت خداى است،يعنى سورة الاخلاص.

عبد اللّه عبّاس گفت،عثمان عفّان را پرسيدم،گفتم:سورة الانفال از مثانى است و سورت برائت از مئين است،چرا جمع كردى ميان ايشان،و برائت از سبع طوال است،سورة الانفال چرا در اين ميانه آوردى؟و چرا

[١] .آج،لب:براءة.

[٢] .اساس:ندارد؛از آو،افزوده شد.

[٣] .با توجه به لفظ«نيز»در مقدمه،ظاهرا عنوان سوره در نسخه‌ها«براءة»بوده است.

[٤] .همۀ نسخه بدلها:بر من آيات آيات آمد.

[٥] .اساس،مل،مج،آن:الاخلاص در آو،بم،لب،با قلمى مشابه متن،كلمۀ اخلاص به الانعام تبديل شده متن به قياس با نسخۀ آج و مآخذ و منابع ديگر تصحيح شد.