روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٣١
خداى و آنكه [١]بودم از جمله فسوس كنا [٢].
يا گويد اگر خداى ره نمودى مرا بودمى از پرهيزكاران.
يا گويد آنگه كه بيند عذاب يا باشد مرا بازگشتى باشم از نيكوكاران.
آرى آمد به تو آيتهاى [٣]من،دروغ داشتى آن را و بزرگوارى كردى و بودى از كافران.
و روز قيامت بينى آنان را كه دروغ گفته باشند بر خداى، رويهاى ايشان سياه.نيست در دوزخ جاى متكبّران را؟ برهاند خداى آنان را كه پرهيزكار باشند به ظفرهاى ايشان،نرسد به ايشان بدى [٤]و نه ايشان [دلتنگ اندوهگن باشند] [٥].
خداى آفريدگار [٦]همه چيزى است و او بر همه چيزى را تكفّل كنند [٧].
او راست كليدهاى آسمانها [٨]و زمين و آنان كه كافراند به آيتهاى خداى ايشان زيانكاراناند.
بگو جز خداى را مىفرمايى كه پرستم اى نادانان؟ [١١٦-پ]وحى كردند به تو و به آنان كه پيش تواند اگر
[١] -دا:و اگر.
[٢] -دا:افسوسكنندگان.فسوس كنا/فسوس كنان.
[٣] -دا:حجتهاى.
[٤] -دا:بنهپسايد بدى.
[٥] -اساس و آب،ندارد،از دا،افزوده شد.
[٦] -دا:آفرينندۀ.
[٧] -كذا،در اساس و آب،دا:و او بر همه چيزى و كيل است.
[٨] -آب:آسمان.