روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٠ - ترجمه

كردى مرا در اين و من مطالبه كردم [١]او را از نفس او،خود را نگاه داشت،و اگر نكند آنچه من فرمايم او را،بازدارند او را و [٢]باشد از ذليلان [٣].

گفت:بار خدايا [٤]زندان دوست‌تر است به من از آنچه مى‌خوانند مرا به آن [٥]و اگر بر نگردانى از من كيد ايشان ميل كنم به ايشان و باشم از نادانان [٦].

اجابت كرد او را خدايش،بگردانيد از او [٧]كيد ايشان كه او شنوا و داناست.

پس پديد آمد ايشان را از پس آن‌كه بديدند آيتها كه بازدارند او را تا مدّتى.

و در رفت با او در زندان دو جوان،گفت يكى از ايشان:من مى‌ديدمى خود را كه مى‌فشارمى [٨]مى [٩]،و گفت ديگر:من مى‌بينمى [١٠]خود را كه بر گرفتمى [١١]بالاى [١٢]سر خود نان،مى‌خوردمى مرغ از او.خبر ده ما را به تأويل آن‌كه ما مى‌بينيم تو را از نكوكاران.

گفت:

نيارند [١٣]به شما طعامى كه به روزى كنند شما را،الّا خبر دهم شما را به تأويل آن پيش ازآن‌كه آيد به شما،آن آن است كه بياموخت مرا خدايم،من رها كردم [١٤]دين