روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٣ - ترجمه

وَ شَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ ،اى باعوه.بر دگر روز يهودا به سر چاه آمد بر عادت و طعام بياورد تا يوسف را طعام دهد،آواز داد.يوسف جواب نداد و در چاه نبود.بيامد به طلب او،آن كاروان را ديد و يوسف در ميان ايشان به نزديك مالك ذعر [١].برادران را خبر داد،بيامدند و مالك را گفتند:اين غلام ماست از ما گريخته است.مالك گفت:اگر خواهى [٢]با شما دهم او را و اگر خواهى [٣]بخرم از شما.گفتند:نخواهيم او [٤]را كه با ما دهى،بخر او را تا بفروشيم و لكن [٥]اين غلامى است دزد و گريزنده و ما اين را به اين عيب مى‌فروشيم.مالك گفت:با اين [٦]عيبها به چند مى‌دهى [٧]؟ گفتند؟به چندان كه تو مى‌خواهى،به شرط آن‌كه او را از اين ولايت ببرى تا با نزديك [٨]ما نيايد.گفت:آخر به چند بفروشى [٩]اين را؟گفتند:بر حكم تو،و ذلك قوله: وَ شَرَوْهُ ،بفروختند او را،يعنى برادران.و«شرى»هم بيع باشد و فروختن و هم خريدن و منه قوله: وَ لَبِئْسَ مٰا شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ [١٠]...،اى باعوها [١١]،و قال الشّاعر:

و شربت بردا ليتني من بعد برد كنت هامة [١٢]
بِثَمَنٍ بَخْسٍ ،اى باخس،و هو من [١٣]باب رجل صوم و عدل،به بهاى اندك،آنگه آن را شرح داد كه:درمى چند شمرده بود،و در عدد و مبلغ آن علما خلاف كردند:

عبد اللّه عبّاس و عبد اللّه مسعود و قتاده و سدّى گفتند:بيست درم بود،مجاهد گفت:

بيست و دو درم بود،عكرمه گفت:چهل درم بود،و بعضى دگر گفتند:هژده [١٤]درم بود،بعضى اهل معانى گفتند:زير ده درم بود براى آن‌كه«دراهم»آن را گويند زير ده باشد تا به ده،چون بر ده بيفزايد درهما گويند.آن درمها بستدند و با يكديگر