آنچه در او ثواب و عقاب بود رها كنند.كلبى روايت كرد از باذان [١]از جابر عبد اللّٰه انصارى كه رسول-عليه السّلام-گفت:خداى تعالى محو كند آنچه خواهد و اثبات كند آنچه خواهد بى‌استثنا.و در خبر مى‌آيد كه رسول-عليه السّلام-گرد خانه طواف مى‌كرد و مى‌گريست و مى‌گفت:بار خدايا!اگر من از اهل سعادتم مرا برآن ثابت دار و اگر از اهل شقاوتم و تو چنين نوشته‌اى،بفرماى تا بسترند و از اهل سعادتم بنويسند [٢]،فانك تمحوا[ما تشاء]و تثبت و عندك ام الكتاب.و غرض از اين گفتن او را-عليه السّلام-آن بود تا ما بياموزيم و در دعا بگوييم،و الّا او از اهل شقاوت نبود و ممكن بود كه او را تعبّد [٣]كرده باشند به گفتن اين،تا در اين گفتن [٥٦-پ]او را ثواب بود چنان كه ما را فرمود گفتن كه بگوييم: رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ [٤]... ،و حكم كردن خداى به حق موقوف نباشد بر دعا و گفتار ما جز كه ما را در اين گفتن [٥]يا لطف باشد يا ثواب.

و از ائمّه-عليهم السّلام-و صحابه و تابعين بسيار روايت كرده‌اند در دعوات كه ايشان گفته‌اند:

اللّهمّ ان كنت فى امّ الكتاب شقيّا او محروما او مقترا رزقى فامح من امّ الكتاب شقائي و حرمانى و اقتار رزقى و اكتبنى عندك سعيدا مرزوقا موفّقا للخير فإنّك قلت فى كتابك:يمحوا اللّٰه ما يشاء و يثبت و عنده امّ الكتاب.

و در خبر است كه اميرالمؤمنين -عليه السّلام-گفت و معروف است از كلام او كه:

لو لا آية فى كتاب اللّٰه لاخبرتكم بما هو كائن الى يوم القيامة، گفت:اگر نه آيتى بودى در كتاب خداى من شما را خبر دادمى به هرچه خواهد بودن تا به روز قيامت.گفتند:يا اميرالمؤمنين !و آن آيت كدام است؟گفت قوله تعالى: يَمْحُوا اللّٰهُ مٰا يَشٰاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتٰابِ. و از اميرالمؤمنين -عليه السّلام-روايت كردند در تفسير اين آيت كه گفت:احوال قرون خواست قرنا بعد قرن [٦]،در هر عصرى قرنى باشند [٧]چون مدّت ايشان به سر آيد نام ايشان بسترند و نام قرنى ديگر بنويسند.سعيد

[١] .همۀ نسخه بدلها،بجز قم:ندارد.

[٢] .آج،لب:بنويس.

[٣] .آب:متعبّد.

[٤] .سورۀ انبيا(٢١)آيۀ ١١٢.

[٥] .همۀ نسخه بدلها،بجز قم و مل:گفتار.

[٦] .آب،آز+كه.

[٧] .همۀ نسخه بدلها:باشد.