شايد از آن جهت پيامبر(ص) به على(ع) فرمان خرابى قبرها را داد كه مردم همان كرنشى كه در برابر بتها داشتند، به همان گونه نسبت به گورها احترام و تعظيم مى‌نمودند؛ تاجايى كه برآن سجده مى‌كردند؛ چنان كه برخى از روايات ـ كه از قبله ومسجد قراردادن قبر پيامبر(ص) نهى كرده ـ به اين مدّعا اشعار دارند.

به عنوان مثال مرحوم صدوق روايت مى‌كند كه پيامبر(ص) فرمود:

لاتتخذوا قبري قبلةً ولامسجداً، فإن الله ـ عزوجل ـ لعن اليهود حيث اتخذوا قبور اَنبيائِهِم مساجد؛

قبر مرا قبله و جاى سجده قرار ندهيد؛ زيرا خداوند متعال ملت يهود را به خاطر محل سجده قراردادن قبور پيامبران خود، لعن و نفرين كرده است.

گواه مدعاى ما اين است كه اگر مقصود از قبور را تعظيم برقبور و مقصود از تصاوير را نقش بتها ندانيم ناچاريم فرمان پيامبراكرم(ص) به حضرت امير(ع) درانجام اين كارها را الزامى ندانيم؛ زيرا مى‌دانيم كه وجود چنان قبرها و عكسهايى مكروه است.درادامه خواهيم آورد كه نگهدارى مجسمه جايز است، از طرفى بسيار بعيد است كه پيامبر اكرم(ص) تنها بدين خاطر كه حفظ چنان گورها و تمثالهايى مكروه بوده على(ع) را براى نابودى آنها اعزام نموده باشد. اما اگر مقصود از قبور و تصاوير همان باشد كه ما گفتيم، فرمان پيامبر(ص) ـ چنان كه منطق و عقل حكم مى‌كند ـ حمل بر الزام و وجوب خواهد شد.

موءيّد مدعاى ما كه مقصود از تصاوير و قبور مطلق تمثال و قبر نيست سه روايت زير است:

١. صحيحه عبدالله بن مغيره كه گويد: از امام رضا(ع) شنيدم كه ميفرمود:

قال قائل لابى جعفر(ع) يجلس الرجل على بساط فيه تماثيل. فقال:الاعاجم تعظمه و إنّا لنَمَتِهنه؛

مردى به امام باقر(ع) گفت: حكم مردى كه برفرشى مى‌نشيند كه داراى