٤ . اجماع فقهاى شيعه و سنّى بر اين كه اگر كسى تسميه را فراموش كرد ذبيحه او حلال است به شرطى كه اعتقاد به وجوبش داشته باشد. اين دالّ بر اين است كه كسى كه اعتقاد به وجوب تسميه ندارد هر چند به زبان بگويد ذبيحه او حلال نيست. (صفحه ٢٥)

دلايل ردّ نظريه مخالفين حرمت:

١ . مفهوم موافقت:مسلمانى كه به خدا و پيامبر ايمان دارد، اما قائل به حليّت شرب خمر است علماى امت بر حرام بودن ذبيحه او اجماع دارند. چنين انسانى كه ذبيحه‌اش به اجماع علماى امّت حرام شد به طريق اولى بايد ذبيحه اهل‌كتاب حرام باشد.(صفحه ٢٣)

٢. قياس:وى در همين كتاب مى‌فرمايد:

قياسى كه نزد خصم ما حجّت است، آن هم دلالت بر حرمت ذبيحه اهل‌كتاب دارد؛ براى اين كه علما اجماع دارند بر حرمت ذبيحه كفّار و علّت اين حرمت هم كفر اعراب است و در نتيجه بايد ذبيحه اهل‌كتاب هم حرام باشد؛ زيرا اهل‌كتاب در كفر مانند كفّار عرب هستند. (صفحه ٢٥)

٣ . قياس استثنايى:از اين قاعده در دو مورد بهره برده است:

الف ـ آنجايى كه مى‌خواهد كفر اهل كتاب را ثابت نمايد، به اين بيان كه اگر معرفت يهود و نصارى به خداوند، معرفت خدا به حساب آيد، بايد معرفت مشبهه هم به خداوند معرفت باشد؛ ليكن كسى نگفته است كه معرفت مشبهه معرفت است. پس معرفت يهود و نصارى هم به خداوند معرفت نيست. (صفحه ٢٣)